ยกับกู้ชิง สายตาอ่อนโยนและจริงจัง จากนั้นมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เขายิ้มออกมา
ไม่มีใครคิดถึงว่าด้วยสภาวะอย่างเจ้าล่าเยวี่ยและกู้ชิง พวกเขาจะกล้าคิดสังหารอาจารย์อาไท่หลู
กระทั่งเขาก็ยังคิดไม่ถึง
จากนั้นเขามองไปทางด้านนั้นของยอดเขา
“ตอนนั้นข้าคิดว่าควรจะสังหารท่านซะ แต่ศิษย์พี่เสียดายพรสวรรค์ของท่าน คิดว่าท่านจะสามารถคิดเข้าใจได้ จึงเก็บท่านเอาไว้ให้ศิษย์รุ่นหลังของชิงซานใช้ก็น่าจะดี”
จิ๋งจิ่วมองนักพรตไท่หลูพลางกล่าวอย่างจริงจัง “ท่านคิดไม่เข้าใจก็ควรจะตายไปเสียตั้งนานแล้ว ใช้วิธีที่เจ็บปวดขนาดนี้มาต่อชีวิตให้ตัวเองตั้งนานขนาดนี้ ไม่ลำบากหรือ?”
นักพรตไท่หลูหรี่ตาเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าเขาจะรู้ถึงวิธีการต่อชีวิตของตนเอง
ทันใดนั้น นักพรตไท่หลูก็รับรู้ได้ถึงกลิ่นไหม้จางๆ สายหนึ่ง
นั่นเป็นกลิ่นที่ขอบกระทะเหล็กที่ถูกไฟเผามาเป็นเวลาหลายสิบปี แล้วก็เป็นกลิ่นหินเพลิงที่เสียดสีอยู่ใต้ดินด้วยความเร็วสูง
สุดท้ายเขาก็เป็นคนที่แก่มากแล้ว การรับรู้ทั้งหกไม่ค่อยว่องไวอีก โดยเฉพาะการรับกลิ่น เขาไม่แน่ใจว่านี่คือกลิ่นของความตายหรือเปล่า แต่ในนั้นจะต้องมีกลิ่นของจิตสังหารอยู่อย่างแน่นอน
“เจ้าปีศาจกระบี่ หรือเจ้าคิ
