ข้ายังคงเป็นจิ่งหยาง
คนส่วนใหญ่ต่างฟังคำพูดประโยคนี้ของจิ๋งจิ่วไม่ออก มีบางคนที่คล้ายเข้าใจความหมายของเขา แต่กลับไม่แน่ใจ
“เรื่องนี้ ข้าอยากจะอธิบายเสียหน่อย”
หยวนฉีจิงก้าวมาข้างหน้าสองเก้า สายตากวาดมองเหล่าผู้ฝึกกระบี่ของสำนักชิงซานและตัวแทนจากสำนักต่างๆ ที่อยู่บนลานเมฆ
เสียงฮือฮาและเสียงพูดคุยเหล่านั้นค่อยๆ เงียบลง
อำนาจและบารมีของกฎแห่งกระบี่แห่งชิงซาน ใครกล้ามองข้าม?
สุดท้ายสายตาของหยวนฉีจิงก็ไปหยุดอยู่บนลานเมฆของสำนักจงโจว มองไปยังใบหน้าของนักพรตไป๋
“ตอนนั้นอาจารย์อาจิ่งหยางกำลังจะบรรลุกลายเป็นเซียนได้สำเร็จ คิดไม่ถึงว่าจะถูกพวกต่ำช้าไร้ยางอายบางคนลอบโจมตี ร่างกายบาดเจ็บสาหัสจนเกือบจะต้องตายลงไป”
หยวนฉีจิงดึงสายตากลับมา มองฟางจิ่งเทียนพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงคร่ำเคร่งว่า “ภายใต้เคราะห์กรรมเช่นนี้ อาจารย์อาได้แต่ต้องใช้ไม้วิญญาณอัสนีที่เตรียมเอาไว้ล่วงหน้า เอาวิญญาณใส่เข้าไปในกระบี่สรรพสิ่งรวมเป็นหนึ่งเพื่อกลับมายังแผ่นดินเฉาเทียน ใช้กระบี่เป็นร่าง ถึงได้มีเรื่องราวแปลกๆ อย่างที่เจ้าว่ามา”
ฟางจิ่งเทียนนิ่งเงียบไปครู่ “กระทั่งตัวเขาก็ยอมรับแล้วว่าคือกระบี่สรรพสิ่งรวมเป็นหนึ่ง ไยศิษย์พี่ถึงยังต้องช่วยปีศ
