วาฬบินนั้นมีขนาดใหญ่โตเป็นอย่างมาก ถึงแม้จะผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ปลาเล็กๆ ที่อยู่ใต้ท้องทะเลเหล่านั้นก็ยังกัดกินซากของมันไม่หมด เนื้อที่เน่าเปื่อยส่งกลิ่นเหม็นโชยออกมา ฟ ฟองอากาศเล็กๆ เหล่านั้นผุดขึ้นมาบนผิวน้ำทะเล อบอวลอยู่ในอากาศ
กลิ่นเหล่านั้นเหม็นจนฉุนจมูก หรือกระทั่งทำให้แสบตา แม้จะใช้ข่ายพลังก็ไม่สามารถทำให้มันสลายหายไปจนหมดได้ เหล่าลูกศิษย์ของยอดเขาปี้หูที่เฝ้าอยู่ในหมู่เกาะทะเลตะวันตกรู้สึก ทุกข์ทรมานเป็นอย่างมาก
เจ้าแห่งยอดเขาปี้หูเฉิงโหยวเทียนได้เข้าร่วมงานชุมนุมเลือกเจ้าสำนัก แล้วก็ยังมีศึกที่ภูเขาเหลิ่งซานเมื่อปีที่แล้ว แล้วตอนนี้ยังต้องกลับมายังทะเลตะวันตกอีก เขาเข้าใจความรู สึกของเหล่าลูกศิษย์และผู้อาวุโสแต่ละคนเป็นอย่างดี ถึงแม้ท้องทะเลที่อยู่ตรงหน้าจะกว้างใหญ่ไพศาล แต่ความรู้สึกมันก็ไม่อาจเทียบทะเลสาบบนยอดเขาปี้หูได้ ยิ่งไปกว่านั้นถึงแม้เส้นป ปราณวิญญาณของที่นี่จะไม่เลว แต่ไหนเลยจะเทียบเท่าชิงซานได้?
เขาถอนใจออกมา ในใจครุ่นคิดว่าเมื่อไหร่เจ้าสำนักหนุ่มผู้นั้นถึงจะเรียกพวกตนเองกลับไปกันนะ?
ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ ตรงขอบฟ้าพลันมีลำแสงกระบี่สีแดงสายหนึ่งปรากฏขึ้นมา เขางุนงงเล
