่าวว่า “ไม่เคยมีใครกางปีกมาก่อน ยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่มีนกจูเชวี่ยด้วย โอกาสสำเร็จมีไม่ถึงหนึ่งในสิบ เจ้าไม่ต้องกังวล”
อาต้าคิดในใจว่าจากการคาดการณ์ของเจ้า หากนักพรตไท่ผิงเสี่ยงที่จะกางปีก โอกาสที่เขาจะรอดชีวิตแทบจะเป็นศูนย์ อย่างนั้นทำไมเจ้าถึงยังต้องเสี่ยงมาไล่ตามฆ่าเขาอีก?
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ข้ามีคำถามหนึ่งจะถามเขา หากเขากางปีกล้มเหลวแล้วตายไป ข้าจะไปถามใคร?”
อาต้าคิดในใจ หรือเจ้าจะไปถามเขาว่าทำไมตอนนั้นถึงต้องหลอกเจ้า? นี่มันโครงเรื่องในนิยายระดับล่างชัดๆ
สุดท้ายจิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เขารู้ความคิดของข้า ดังนั้นก่อนที่ข้าจะปรากฏตัว เขาจะยังไม่เริ่มกางปีก”
พวกเจ้าศิษย์พี่ศิษย์น้องทำไมต้องลำบากทำอะไรวุ่นวายแบบนี้ด้วย?
อาต้าถอนใจออกมา ในใจครุ่นคิดว่าเมื่อก่อนนี้เจ้าไม่ได้เป็นคนที่หมกมุ่นอยู่กับคำตอบแบบนี้นี่นา
“ถูกต้อง เมื่อก่อนข้าไม่ใช่คนแบบนี้”
จิ๋งจิ่วมองไปยังทะเลน้ำแข็งที่อยู่ด้านหน้า แล้วก็มองไปยังที่ราบหิมะที่อยู่ด้านข้าง ก่อนจะมองไปบนท้องฟ้าที่อยู่ด้านบนอีกที น้ำวนสายฟ้าเหล่านั้นถูกบีบอัดจนกลายเป็นก้อนสี
ทันใดนั้นพลันมีลมพัดมาพร้อมกับเกล็ดหิมะ ตกกระทบลงบนกระบี่คมจักรวาล ส่งเสียงดังติ๊งๆๆ คล้ายกับบทเพลงบท
