ม่มีความกดดันอะไร
จัวหรูซุ่ยรู้สึกเบื่อหน่ายเล็กน้อย เขากล่าวว่า “ปัญหาอยู่ที่ว่าอาจารย์อาเจ้าสำนักอายุน้อยขนาดนี้ ทำไมถึงต้องครุ่นคิดเรื่องหลังจากนี้ล่วงหน้าด้วย?”
เห็นได้ชัดว่าที่จิ๋งจิ่วพาพวกเขาทั้งสามคนเดินทางมาบำเพ็ญเพียรครั้งนี้ ก็เพราะอยากจะยกระดับสภาวะของพวกเขาให้เร็วที่สุด
แต่ก็เหมือนอย่างที่จัวหรูซุ่ยพูด ทำไมท่านถึงรีบร้อนขนาดนี้?
“ทำไมรู้สึกไม่ค่อยเป็นมงคลเลย เหมือนกำลังสั่งเสียเรื่องหลังจากนี้อย่างไรอย่างนั้น”
จัวหรูซุ่ยมองไปในส่วนลึกของทะเลพายุน้ำแข็ง หรี่ตาพลางกล่าวว่า “หากมันอันตรายขนาดนั้นจริงๆ ทำไมเขาถึงไม่พาอาจารย์ลุงกฎแห่งกระบี่มาล่ะ?”
……
……
ห่างออกมาหลายร้อยลี้ แสงดาวยังคงสว่างเจิดจ้า น้ำทะเลยังคงเป็นเหมือนน้ำหมึกที่มีกระดาษเงินลอยอยู่ด้านบน
ร่องรอยที่เรือมหาสมบัติทิ้งเอาไว้ หากมองด้วยตาเปล่านั้นไม่มีทางที่จะมองเห็นได้ แต่มันกลับไม่สามารถหลบหลีกการรับรู้จิ๋งจิ๋วได้
อาต้าลืมตา เมื่อมีแค่มันกับจิ๋งจิ่วเพียงสองคน มันก็ไม่จำเป็นต้องแสร้งทำเป็นหวาดกลัวและขี้ขลาดอีก สายตาเยือกเย็นและสงบนิ่ง
มันกล่าวในกระแสจิตว่า “ครั้งนี้อันตรายอย่างมาก ทำไมไม่พาหยวนฉีจิงมาด้วย?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เจ้า
