ป็นอย่างมากอยู่ นี่ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัว
“อาจารย์อาหญิง” หลิ่วสือซุ่ยคารวะเจ้าล่าเยวี่ยอย่างตั้งใจ
ในชิงซานตอนนี้ คนที่เขาเคารพนับถือที่สุดย่อมต้องเป็นคุณชาย รองลงมาก็คือเจ้าล่าเยวี่ย
เจ้าล่าเยวี่ยเป็นต้นแบบที่เขาพยายามไล่ตามในตอนที่อยู่ศาลาหนานซง แล้วก็เป็นผู้ร่วมทางในเมืองกุ้ยอวิ๋นในภายหลัง
“ศิษย์พี่…”
หลิ่วสือซุ่ยคารวะจัวหรูซุ่ย จากนั้นก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี หลังแยกจากกันในดินแดนแห่งความฝัน นี่ก็ผ่านมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว ถึงแม้ตอนที่อยู่ในดินแดนแห่งความฝัน พวกเขาจะ ะเคยเจอหน้ากันในวังของแคว้นฉู่อยู่บ่อยครั้ง ถือว่าคุ้นเคยกันดี แต่ว่านั่นมันอยู่ที่อื่น
“กระบี่เล่มนี้สวยจริงๆ”
เขามองดูกระบี่กลืนเรือ ก่อนกล่าวว่า “ดูแล้วเหมือนเครื่องปั้นดินเผา เรียกว่าอะไรเหยานะ ข้าลืมแล้ว….”
เสี่ยวเหอที่อยู่ข้างๆ กล่าวเตือนเสียงเบาๆ ว่า “จึเหยา”
“ใช่แล้ว จึเหยา”
หลิ่วสือซุ่ยจะพูดจะจาหรือทำอะไรล้วนแต่จริงใจ ทำให้คนรู้สึกเชื่อใจได้ง่ายและอยากจะอยู่ใกล้ ทว่าพอจัวหรูซุ่ยได้ยินคำพูดของเขากลับรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดว่าที่บ บนกระบี่มีรอยแตกเยอะแยะมากมายเช่นนี้เป็นเพราะถูกกระบี่คมจักรวาล ฟันใส่ในตอนน
