ิงซาน
หลังจากเขากล่าวจบประโยคนั้น สร้อยกระบี่ที่อยู่บนข้อมือของเขาก็นิ่งเงียบเหมือนกับหลับไปแล้วอย่างไรอย่างนั้น —- เห็นได้ชัดว่ากระทั่งกระบี่ไร้อัตตาก็ยังคิดว่าเขาสู้ไม่ได้
เสี่ยวเหอเองก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน ดังนั้นทั้งๆ นางจึงรีบพูดเรื่องความสัมพันธ์ของหลิ่วสือซุ่ยกับจิ๋งจิ่วออกไปอย่างรวดเร็ว ทั้งๆ ที่รู้ว่าการพูดแบบนั้นมันเป็นเรื่องที่ค่อนข ข้างน่าขายหน้า
การเอาชนะด้วยสภาวะที่ต่างกันนั้นมักจะอยู่แค่ในนิทานเท่านั้น หรือไม่ก็ต้องเป็นคนเหมือนอย่างจิ๋งจิ่ว
เฉินเหวินไม่ได้หัวเราะ ในใจเขารู้ว่าหลิ่วสือซุ่ยมิใช่คนธรรมดา ความจริงแล้วการจะเอาชนะอีกฝ่าย อีกทั้งยังทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บสาหัสนั้นเป็นเรื่องที่ยากลำบากอย่างมาก — ถูกต้อ อง ถึงแม้ที่ผ่านมาความสัมพันธ์ระหว่างสำนักชิงซานและสำนักคุนหลุนจะไม่ค่อยดีเท่าไร อีกทั้งวันนี้เขายังตั้งใจที่จะมาเหยียดหยามอีกฝ่ายด้วย แต่อันที่จริงแล้วเขาเองก็ไม่กล้าที่จ จะทำอะไรหลิ่วสือซุ่ยจริงๆ
คำพูดที่เสี่ยวเหอกล่าวมาประโยคนั้นดูเหมือนน่าขัน แต่มันกลับมีประโยชน์จริงๆ
ทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียนต่างรู้ว่าหลิ่วสือซุ่ยคือเด็กรับใช้ของจิ๋งจิ่วเมื่อในอดีต
หากบอกว่ากระทั่งคนเฝ้าป
