ลิงของยอดเขาซื่อเยวี่ยนั้นหนวกหูเกินไปจริงๆ น่ารำคาญเสียยิ่งกว่าหลิ่วฉือซุ่ยและสมณะหนุ่มของวัดกั่วเฉิงรูปนั้นเสียอีก ดังนั้นจิ๋งจิ่วจึงไม่ได้บินลงไปตรงหน้าตำหนักที่ถูกป่าห้ อมล้อมหลังนั้น หากแต่บินลงไปยังที่หนึ่งที่อยู่ด้านหลังยอดเขา ที่นั่นมีสวนที่ดูเหมือนสวนปกติธรรมดาอยู่สิบกว่าแห่ง ด้านในมียาและคัมภีร์บำเพ็ญเพียรที่ล้ำค่าอย่างมากเก็บเอาไว ว้อยู่ การคุ้มกันแน่นหนาเป็นอย่างมาก
เพื่อที่จะป้องกันเพลิงสวรรค์แล้ว บริเวณหน้าผาแห่งนี้จึงไม่มีพืชพรรณอื่นนอกจากต้นเหล็กที่ทนต่อการเผาไหม้
ต้นเหล็กไม่ออกดอกแล้วก็ไม่ออกผล ใบมีรสชาติขม ดังนั้นที่นี่จึงไม่มีลิง
ลำแสงกระบี่ของกระบี่คมจักรวาลบินโฉบไปบนยอดเขาซื่อเยวี่ย ตรงตำแหน่งที่จิ๋งจิ่วบินลงไปมีกระบี่บินสิบกว่าเล่มห้อมล้อมเอาไว้ ข่ายพลังที่แข็งแกร่งเป็นอย่างมากอย่างน้อยหลายสิบ บข่ายเตรียมพร้อมที่จะโจมตีทุกเมื่อ
มีศิษย์คนหนึ่งตะโกนถามว่า “นั่นใคร!”
จิ๋งจิ่วหมุนตัวกลับมา
“อาจารย์อาเล็ก….ไม่สิ อาจารย์อาเจ้าสำนัก!”
“คารวะเจ้าสำนัก!”
“คารวะท่านเจ้าสำนัก!”
ศิษย์ของยอดเขาซื่อเยวี่ยตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของเขา ต่างคนต่างรีบเก็บกระบี่ จากนั้นพากันคารวะ
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ข้าดู
