้นั้น
ผู้อาวุโสผู้นั้นโค้งตัวคารวะ ก่อนจะถอยออกไปด้านนอกหอ ยืนอยู่ตรงหน้าบันไดหินเพื่อกันไม่ให้คนอื่นเข้ามาในหอรบกวนท่านเจ้าสำนักอ่านหนังสือ
จิ๋งจิ่วพลันคิดขึ้นมาได้ว่าหยวนฉีจิงยังไม่ได้มอบข่ายพลังชิงซานให้แก่ตน
เรื่องนี้เขาไม่ได้คิดอะไรมากนัก หากแต่เดินเข้าด้านในหอ ก่อนจะหาชั้นหนังสือชั้นนั้นเจอได้ไม่ยาก จากนั้นหยิบเอาหนังสือบางๆ ออกมาเล่มหนึ่ง
ในอดีตตอนที่เขาเพิ่งจะเข้ามายังชิงซาน เขาอยู่ที่ยอดเขาซื่อเยวี่ยเป็นเวลาสิบปี เขาไม่ได้เรียนรู้วิธีปลูกดอกไม้หรือว่าปรุงยา หากแต่อ่านหนังสือที่เกี่ยวข้องกับการบำเพ็ญเพียร รจนหมด ภายหลังเขายังแวะมาดูอีกหลายครั้ง จนกระทั่งมั่นใจแล้วว่าต่อให้เป็นชิงซานก็ไม่มีทางหาหนังสือที่เกี่ยวกับการบำเพ็ญเพียรที่ใหม่กว่าเดิมมาได้อีก
หนังสือเกี่ยวกับการบำเพ็ญเพียรที่มีค่าเหล่านั้นเขายังจำได้อยู่ แต่วันนี้เขาไม่ได้มาเพื่อทบทวน หากแต่มาดูหนังสือเล่มนั้น
เนื้อหาในหนังสือเก่าเล่มนั้นมีน้อยมาก หลักๆ แล้วเป็นการพูดถึงวิธีการเพ่งมองตนเอง
—-ใช้กระจกมองดอกไม้ ในตอนที่กระจกหลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ดอกไม้ก็จะเพิ่มจำนวน แต่ถ้าหากสุดท้ายกระจกกลายเป็นผุยผง ดอกไม้นับหมื่นก็จะตา
