งบนหัวของมัน จากนั้นลูบไปด้านหลัง มั่นคงและอ่อนโยน
จิ๋งจิ่วกล่าวชม “ดีมาก”
……
……
สายตาจำนวนนับไม่ถ้วนมองไปยังกระท่อมหลังเล็กหลังนั้น
จิ๋งจิ่วนั่งอยู่บนเก้าอี้
แมวขาวตัวนั้นนอนอยู่บนตักของเขา ส่งเสียงกรนเบาๆ
เหมือนมีสายฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนผ่าลงมาในใจของทุกคน
ภาพนี้สร้างความตกตะลึงให้หลายๆ คน รวมไปถึงไป๋หรูจิ้ง
หลังจากนั้นครู่หนึ่งเขาถึงจะได้สติขึ้นมา จากนั้นคิดถึงคำพูดประโยคนั้นของกู้ชิง ภายในปากมีความรู้สึกขมเล็กน้อย
ในกฎของสำนักชิงซานเขียนเอาไว้เช่นนั้นจริงๆ ด้วย หากอยากจะเลือกเจ้าสำนักชิงซาน ผู้พิทักษ์ชิงซานต่างก็มีเสียงของตัวเองเหมือนอย่างเจ้าแห่งยอดเขาต่างๆ
เหล่าผู้พิทักษ์ที่ท่าทีต่อเรื่องนี้อย่างไร? ผู้พิทักษ์อีกสองตัวไม่รู้คิดอย่างไร แต่ท่าทีของไป๋กุ่ยนั้นชัดเจนเป็นอย่างมาก
กระโดดขึ้นไปบนตักแล้ว ถูกลูบจนหรี่ตาแล้ว ส่งเสียงกรนออกมาแล้ว!
แมวยังจะแสดงท่าทีของตัวเองออกมาได้อย่างไรอีก?
นักพรตกว่างหยวน ฝูว่างและหนานว่างพอจะรู้ถึงสถานการณ์ของไป๋กุ่ยในช่วงนี้ แต่พวกเขาคิดไม่ถึงว่ามันจะยืนอยู่ข้างยอดเขาเสินม่อ
ท่าทีของอาต้าในเวลานี้มิใช่การร้องขอจากจิ๋งจิ่ว หากแต่เป็นความคิดของมันเอง
มันย่อมต้องไม่อยา
