วกเขาถึงได้รู้ว่าเสียงไอหยาที่ดังออกมาจากป้ายหินในตอนที่จิ๋งจิ่วนั่งลงไปบนเก้าอี้นั้นไม่ใช่ความรู้สึกคิดไปเองก็เกิดขึ้นมาจากการที่พวกเขารู้สึกตกตะลึงมากเกินไป
เต่าหินตัวนี้มีชีวิตจริงๆ!
หรือว่ามันก็คือท่านผู้พิทักษ์ในตำนานผู้นั้น?
หยวนกุยไม่ได้ลืมตา
ในเวลานี้ท้องฟ้ายามเย็นได้หายไปแล้ว แสงดาวจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฎขึ้นมาในท้องฟ้ายามค่ำคืน ยอดเขายังคงสว่างไสว เพียงแต่ยิ่งดูเงียบสงัด
ทุกคนมองไปยังเต่าหินตัวนั้น รอมันตัดสินใจ
จิ๋งจิ่วรู้ว่าหากต้องรอต่อไป ด้วยนิสัยอืดอาดยืดยาดของหยวนกุย เกรงว่าคงต้องรออีกหลายปี จึงส่งเสียงอืมออกมาครั้งหนึ่งอย่างหงุดหงิด
อืมครั้งที่สอง
หยวนกุยลืมตา ยื่นศีรษะออกมาฉีกแสงดาวไปเสี้ยวหนึ่งก่อนจะกลืนลงไป จากนั้นส่งเสียงอืมอย่างน้อยใจออกมาเบาๆ
เสียงแผ่วเบา
