ทุกคนยอมรับได้มาเป็นผู้นำ ถึงจะสามารถคานกำลังกับสำนักจงโจวบนแผ่นดินเฉาเทียนหลังจากที่นักพรตหลิ่วฉือจากไปแล้วได้ จิ๋งจิ่วนั้นยังอายุน้อยเกินไปจริงๆ อีกทั้งประสบการณ์และสภาวะก็ล้วนแต่ยังต่ำต้อยเกินไป
กระทั่งศิษย์หนุ่มสาวที่เลื่อมใสศรัทธาในตัวเขาเหล่านั้นก็ยังยากจะจินตนาการออกมาได้ว่าสำนักชิงซานหลังจากที่เขาได้กลายเป็นเจ้าสำนักจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร
กั้วหนานซานมองดูเหล่าอาจารย์ที่บินลงมาบนยอดเขาและแสดงเจตนาคัดค้านเหล่านั้น แล้วก็มองไปทางเจี่ยนหรูอวิ๋นกับหม่าหวาที่ก้าวออกมาคัดค้านเป็นคนแรกสุด สีหน้าดูคร่ำเคร่ง
จัวหรูซุ่ยกล่าวถามเสียงเบาๆ ว่า “ทำไมหรือ? รู้สึกว่าคนเหล่านี้พูดไปพูดมาแล้วเหมือนมองไม่เห็นหัวท่านที่เป็นศิษย์คนแรกของชิงซานหรือ?”
กั้วหนานซานกล่าวว่า “เปล่า ข้าเพียงแต่กำลังคิดว่าอาจารย์เพิ่งจากไป คำพูดของอาจารย์มันไม่มีผลอะไรเลยหรือ?”
จัวหรูซุ่ยมองเขาพลางกล่าวว่า “ท่านสนับสนุนจิ่งจิ่ว?”
กั้วหนานซานกล่าวว่า “ข้าเพียงแต่รู้ว่านั่นเป็นคำสั่งเสียของอาจารย์”
จัวหรูซุ่ยนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “ปัญหาก็คือ….คำสั่งเสียของชิงซานของพวกเรามันเคยใช้ได้ผลตั้งแต่เมื่อไรล่ะ?”
เมื่อได้ยินคำพูดนี
