”
หยวนฉ๊จิงมองเจี่ยนหรูอวิ๋นพลางกล่าวว่า “เจ้ารู้ไหมว่าตัวเองกำลังทำอะไร?”
มีเพียงคำสั่งเสียก็พอแล้ว
อย่างน้อยกฎสำนักก็เขียนเอาไว้แบบนี้
“เป็นศิษย์ชิงซาน ไม่ทำตามคำสั่งเสียของเจ้าสำนักมีโทษถึงตาย”
เจี่ยนหรูอวิ๋นบินลงมาบนยอดเขา คารวะหยวนฉีจิงพลางกล่าวเสียงทุ้มต่ำว่า “หลังเสร็จจากเรื่องนี้ข้าจะใช้ความตายชดเชยความผิด แต่ข้าก็ยังคงคัดค้านอยู่”
นี่หมายความว่าข้าทำข้ารับผิดชอบเอง
ถึงแม้จะเผชิญหน้ากับกฎแห่งกระบี่ แต่ใบหน้าของเขาก็ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ไม่มีท่าทีว่าจะถอยแม้แต่น้อย
ก็ถูก กระทั่งความตายยังไม่กลัว แล้วยังจะมีอะไรทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวได้?
การแสดงท่าทีที่ดูน่าโศกเศร้าอาดูรเช่นนี้ ดูแล้วช่างน่าประทับใจจริงๆ
มีผู้บำเพ็ญพรตเพียงไม่กี่คนที่ยอมสละชีวิตเพื่อทำเรื่องเรื่องหนึ่งให้สำเร็จ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการหยุดยั้งเรื่องๆ หนึ่ง
หยวนฉีจิงกล่าวว่า “การคัดค้านของเจ้าไม่สำคัญ”
ความจริงแล้ว การตายของเจี่ยนหรูอวิ๋นไม่ได้มีความสำคัญอะไรต่อสำนักชิงซานเช่นเดียวกัน
เขายืนอยู่บนยอดเขา ดูค่อนข้างโดดเดี่ยว
ทันใดนั้นมีลมพัดขึ้นมา
ศิษย์ชิงซานที่รูปร่างค่อนข้างอ้วนคนหนึ่งบินลงมาบนยอดเขา ยืนอยู่ข้างๆ เจี่ยนหรูอวิ๋น
หย
