งเรื่องที่นักพรตกว่างหยวนขัดขวางปู้ชิวเซียวในทะเลตะวันตก ทำให้นักพรตไท่ผิงหนีไปได้
จิ๋งจิ่วไม่ได้สนใจที่กู้ชิงพูด เขาพูดกับตัวเองว่า “ทุกคนนับถืออย่างนั้นหรือ”
เขามองดูชิงซานที่งดงามพลางลูบไล้ใบหน้าของตัวเอง ก่อนจะมั่นใจในความคิดของตัวเองอีกครั้ง
เขาหลับตา เริ่มทำสมาธิภาวนา
อาต้ามองดูเขา ในใจครุ่นคิดว่าหลังจากนี้ต้องให้ความเคารพเขาหน่อยแล้ว
ดังนั้นมันจึงไม่ได้ปีนขึ้นไปบนหัวของจิ๋งจิ่ว
จักจั่นเหมันต์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มันเกาะไขหยกเอาไว้แล้วแทะไปเล็กน้อย จากนั้นหงายท้องไปด้านหลังพร้อมหลับตา พลางยกขาสี่ข้างที่อยู่ด้านหน้าขึ้นมาแล้วเริ่มดูดซับพลังวิญญาณ ในธรรมชาติ
……
……
วันคืนหมุนเปลี่ยน แสงและเงาเปลี่ยนแปลง ฤดูกาลเปลี่ยนผัน โลกภายนอกค่อยๆ เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ ชิงซานเองก็ค่อยๆ ตื่นขึ้นมา
นักพรตกว่างหยวนออกจากการเก็บตัว ฝูว่างออกจากการเก็บตัว หนานว่างออกจากการเก็บตัว…คนที่ออกจากการเก็บตัวมีจำนวนเยอะขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีใครทราบได้ว่านี่เป็นเพราะพวกเขารับรู้ได้ ด้วยตัวเองในระหว่างที่ทำสมาธิ หรือว่าเป็นเพราะเหตุผลอื่น
คนที่ตื่นขึ้นมามีจำนวนเยอะขึ้นเรื่อยๆ ในชิงซานยังคงไม่ได้ยินเสียงวุ่นวายใดๆ ทุกอย่างยังคง
