ไปจากสายตาอย่างรวดเร็ว
อินซานค่อยๆ เดินไปริมผา ชะโงกหน้ามองลงไปในส่วนลึกของรอยแตก ภายในดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกอยากจะลงไปค้นหาและความอยากรู้อย่างเห็นเหมือนเด็กๆ
เขายังคงเป็นเหมือนเด็กหนุ่ม เพียงแต่ร่างกายค่อยๆ ตายลงไปอย่างช้าๆ ผุพังลงอย่างช้าๆ
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินมองดูแผ่นหลังของเขา ในดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกกังวลใจ
ผ่านไปอีกสองปี ตัวนักพรตในตอนนี้กระทั่งบินก็ไม่สามารถทำได้แล้ว ได้แต่ต้องนั่งรถ แล้วอย่างนี้จะทนต่อไปได้อีกกี่ปี?
กระบี่พรหมจรรย์ถูกส่งเข้าไปในพระราชวังเมืองเจาเกอ นักพรตยากจะเปลี่ยนเป็นร่างกระบี่ได้อีก เช่นนั้นเหตุใดเขาถึงต้องเสี่ยงมาที่เขาเหลิ่งซานด้วย?
เกล็ดของปลาไนเพลิงมันทำอะไรได้กันแน่?
กองทัพเสินเว่ยของราชสำนักและสำนักเฟิงเตายังคงทำการกวาดล้างที่นี่อยู่ตลอด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเมืองไป๋เฉิงที่อยู่ทางด้านนั้นของภูเขาเลย ถ้าหากถูกเฉาหยวนพบเข้าจะทำอย่างไร?
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินคิดถึงสิ่งของอีกสองสามสิ่งที่เตรียมเอาไว้ให้นักพรตในช่วงสองปีนี้ เขายิ่งคิดไม่เข้าใจว่านักพรตอยากจะทำอะไรกันแน่
ใต้ดินพลันสั่นสะเทือนขึ้นมา รถม้ามีเสียงดังครึกๆ ก้อนหินเล็กๆ กระเด็นกระดอนขึ้นมา
ปรมาจา
