้ว
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร จิ๋งจิ่วหยุดลง เขามองไปทางกระถางดอกไม้ใบหนึ่งที่อยู่ตรงด้านหน้าหน้าต่าง
กระถางใบนั้นทำขึ้นมาจากกระเบื้อง ด้านในมีดอกซานเย่ถานที่หายากอยู่กอหนึ่ง
อาต้าหอยตัวลงมาจากชายหลังคา งับกระดิ่งอันนั้นอยู่เป็นเวลานานแล้ว น้ำลายหยดลงมาไม่หยุด ใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว มันมองดูจิ๋งจิ่วที่กำลังเหม่อลอยมองดูต้นซานเย่ถานกระถางนั้น อด ดคิดอย่างโกรธแค้นขึ้นมาไม่ได้ว่าเจ้ายังมัวยืนโง่อยู่ตรงนั้นทำอะไร!
มันไม่รู้ว่าจิ๋งจิ่วเพียงแค่พลันรู้สึกขึ้นมาว่าดอกไม้กระถางนี้ค่อนข้างแปลกประหลาด
จากนั้นเขาคิดถึงเครื่องลายครามล้ำค่าภายในเรือนของลู่กั๋วกงที่ถูกกำหนดเอาไว้ว่าจะต้องถูกทำลายเหล่านั้น
เขายื่นมือไปดึงดอกซานเย่ถานที่ล้ำค่ากอนั้นออกมาจากในกระถาง ก่อนจะโยนลงพื้น
เมื่อเห็นภาพนี้ หลิวอาต้าอ้าปากกว้างด้วยความตกใจจนเกือบจะทำให้กระดิ่งอันนั้นหลุดออกมาจากปาก มันจึงรีบกลืนกระดิ่งกลับเข้าไปใหม่
เมื่อคิดถึงน้ำลายของตัวเองที่เปียกชุ่มอยู่บนกระดิ่ง ในสายตาของมันก็เต็มไปด้วยความรู้สึกรังเกียจ
จิ๋งจิ่วยกกระถางดอกไม้ขึ้นมา เทดินที่อยู่ในกระถางออกมา
