กลางของข่ายพลังจะถูกพวกเราขโมยเอาไปให้เฉินซื่อคนสวย แต่เหล่าไท่จวินผู้นั้นจะต้องมีอาวุธวิเศษเก็บเอาไว้อีกแน่ หากสู้กันขึ้นมา เกรงว่าจะมีคนตายอีกไม่น้อย”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “จิ่งซูจะยอมแพ้”
อาต้าลืมตาโตขึ้นมา
“จิ่งซู? นี่คือชื่อของเหล่าไท่จวินคนนั้นหรือ? ทำไมเจ้าถึงมั่นใจเช่นนี้?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ข้ารู้ว่านางอยากได้อะไร”
อาต้ามองดูเขา ในใจคิดว่าเจ้ารู้จักนางด้วยหรือนี่? ไปเจอกันตั้งแต่เมื่อไร? ทำไมข้าไม่เห็นรู้เลย? หนานว่างรู้หรือเปล่า?
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ตอนนางยังเป็นเด็ก”
……
……
ความวุ่นวายริมทะเลสาบหลีหมิงค่อยๆ สงบลง
ผู้บำเพ็ญพรตของสำนักต่างๆ ฉวยโอกาสนี้หนีออกไป
การเผชิญหน้าของขั้วอำนาจทั้งสองฝ่ายภายในสำนักเสวียนหลิงเองก็หยุดลงแล้วเช่นกัน
เหอเด็ดดาวยังคงสว่างไสว เป็นเหมือนโคมไฟขนาดใหญ่อยู่ภายในความมืดตรงหน้าทะเลสาบหลีหมิง ดูเจิดจ้าเป็นอย่างมาก
ภายในหอเด็ดดาวไม่มีคนอื่น มีเพียงผู้หญิงสามคน
เซ่อเซ่อคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเตียง ไม่ได้พูดอะไร
ขอบตาของนางแดงเล็กนอย น่าจะเพิ่งร้องไห้มา แต่ในเวลานี้นางได้สงบลงแล้ว ดูค่อนข้างเฉยชา
เฉินซื่อนั่งอยู่บนเก้าอี้เข็น มีผ้าผืนหนึ่งคลุมเอาไว้บนตัก มองไม่เห็นข
