ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนไม่ได้เงียบสงบ กำลังทั้งสองฝ่ายของสำนักเสวียนหลิงเผชิญหน้ากัน บางครั้งก็จะมีการปะทะเล็กๆ เกิดขึ้น จากนั้นสงบลงอย่างรวดเร็ว จะเห็นไ ได้ว่ากำลังของทางฝ่ายที่จงรักภักดีกับเจ้าสำนักเฉินกำลังควบคุมสถานการณ์เอาไว้ได้อย่างช้าๆ
“พวกเจ้าไปก่อนเถอะ ชิงซานอย่าออกหน้าจะเป็นการดีที่สุด”
เหอจานกล่าวว่า “เรื่องหลังจากนี้เดี๋ยวพวกข้าเป็นคนจัดการเอง”
คำพูดประโยคนี้เท่ากับเป็นการมองว่าตัวเขาคือส่วนหนึ่งของสำนักเสวียนหลิง
จิ๋งจิ่วคิดในใจ ถึงแม้สิ่งที่เซ่อเซ่อจะได้รับสืบทอดจากแม่ของนางมาจะมีเพียงหนึ่งในร้อย แต่มันก็ยังไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะสามารถต้านทานได้จริงๆ ด้วย
ถึงแม้เหอจานจะไม่ใช่คนธรรมดา เป็นผู้สืบทอดของวัดกั่วเฉิงที่ลงมาธุดงค์ยังโลกมนุษย์ แต่ดูแล้วเหมือนเขากำลังจะจมอยู่ในโลกมนุษย์จริงๆ
เขาคิดถึงเรื่องเหล่านี้ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปยังส่วนลึกของเทือกเขาตงหลิ่ง
“เจ้าเป็นใครกันแน่?”
เหอจานที่อยู่ด้านหลังเขาพลันถามขึ้นมา
จิ๋งจิ่วหยุดฝีเท้า
เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในทะเลตะวันตก ทั่วทั้งโลกแห่งการบำเพ็ญพรตต่างกำลังคาดเดาถึงตัวตนที่แท้จริงของเขา
