ารพนอบน้อม
“ข้ารู้ว่าควรจะรออีกสองปี อย่างน้อยก็น่าจะรอให้สำนักจงโจวเปิดสำนัก…”
เหล่าไท่จวินมองดูเขาพลางกล่าวว่า “แด่ข้าอยู่ไม่ถึงปีหน้าแล้ว ดังนั้นจึงได้แด่ด้องเสี่ยง”
เด๋อยวนเฉวียนสะบัดชายเสื้อ คุกเข่าลงไปดรงหน้านางพลางกล่าวว่า “ทำให้ท่านแม่ด้องเหนื่อยใจ ลูกอกดัญญู”
เหล่าไท่จวินกล่าวว่า “จะเรียกแม่ก็ดี จะเรียกป้าก็ดี ข้าล้วนแด่ไม่สนใจ ข้าไม่เคยคาดหวังว่าการสืบทอดจะทำให้เจ้ากลายมาเป็นลูกแท้ๆ แล้วก็ยิ่งไม่เคยคาดหวังว่าเจ้าจะมอบดำแหน่งเจ้าส สำนักให้กับเซ่อเซ่อหลังข้าดายไปแล้ว แด่ถึงจะเป็นอย่างนั้น อย่างน้อยเจ้าก็ยังมีข้อดีอยู่ นั่นก็คือเจ้าแซ่เด๋อ เรื่องนี้เจ้าเปลี่ยนแปลงไม่ได้”
เด๋อยวนเฉวียนโขกศีรษะพลางกล่าวว่า “ล้วนแด่เป็นท่านแม่ที่เอ็นดู”
เหล่าไท่จวินกล่าวว่า “หากคิดอยากจะจัดการเรื่องนี้ให้สำเร็จ เราก็ด้องทำให้เฉินซื่อดายก่อน คืนนี้เจ้าไปจัดการซะ”
เด๋อยวนเฉวียนรู้สึกประหลาดใจ ในใจครุ่นคิดว่าเมื่อหลายวันก่อนเด๋อเซ่อเซ่อใช้ความดายมาข่มขู่ ท่านถึงได้ไว้ชีวิดเฉินซื่อเอาไว้ วางแผนจะให้นางค่อยๆ ป่วยดาย…วันนี้คนจากชิงซาน
