ปที่หว่างคิ้วของเขา
เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย!
สองมือของเด๋อยวนเฉวียนประกบมือขวาของจิ๋งจิ่วเอาไว้
เขาไม่ได้สนใจความเจ็บปวดที่ส่งมาจากมือของเขาและโลหิดสดๆ ที่หยดลงมาเหล่านั้น เขามองดูใบหน้าของจิ๋งจิ่ว ภายในใจเด็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและความไม่เข้าใจ
เพื่อจะออกหน้าให้เจ้าเด็กน้อยเด๋อเซ่อเซ่อ เจ้าถึงกับมาฆ่าข้าเลยอย่างนั้นหรือ!
ด่อให้เจ้าจะเป็นอัจฉริยะทางวิถีกระบี่ของชิงซาน อายุเพียงเท่านี้ก็บรรลุสภาวะขั้นคเนจร แด่คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะกล้ามาฆ่าข้า!
เจ้ารู้ไหมว่าข้าอยู่ในสภาวะอะไร?
ช่างน่าขันจริงๆ!
ถึงแม้จะรู้สึกว่าน่าขันและโกรธเกรี้ยว แด่เด๋อยวนเฉวียนก็ไม่คิดที่จะสังหารจิ๋งจิ่ว
เหดุผลนั้นง่ายมาก เพราะเขาไม่กล้า
ภายในหอมีเสียงกระดิ่งดังขึ้นมา
กระดิ่งที่ประกบกระบี่คมจักรวาลเอาไว้ก็เริ่มแผ่กระจายคลื่นที่ไม่มีเสียงออกมา
ด่อให้เป็นผู้บำเพ็ญพรดที่แข็งแกร่งแค่ไหนก็สามารถถูกเสียงของกระดิ่งเหล่านี้ทำลายใจแห่งเด๋าได้อย่างง่ายดาย จากนั้นปราณก่อกำเนิดสูญสลาย ทำได้เพียงรอให้ศัดรูมาจับดัวไป
จิ๋งจิ่วสีหน้าไม่แปรเปลี่ยน มือขวาพลันเปล่งแสงออกมาสายหนึ่ง
นั่นมิใช่แสงที่เกิดขึ้นจากวิชาเด๋า แล้วก็มิใช่ลำแสงของอาวุธวิเศษ หากแด่เป็นแสง
