ู่หนึ่ง โดยมีอุโมงค์และเจตน์กระบี่เป็นชั้นๆ แล้วก็ประตูบานนั้นคั่นกลาง
หลังจากนั้นเขาไปยังยอดเขาซ่อนเร้น มั่นใจว่าฟางจิ่งเทียนยังคงเก็บตัวอยู่ ไม่ได้ถูกซือโก่วแอบปล่อยตัวออกมา แล้วก็ไม่มีอะไรผิดปกติ
เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเมื่อพบว่าถงเหยียนที่กำลังเก็บตัวอยู่เช่นกันก็มีทีท่าว่าจะบรรลุสภาวะเช่นกัน
สำนักชิงซานไม่มีพลังเต๋าของเขาอวิ๋นเมิ่งคอยช่วยเหลือ แล้วก็ไม่มียาวิเศษให้ใช้ แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของถงเหยียนกลับมิได้ช้าลงเลยแม้แต่น้อย
เขาออกไปจากเขาเร้นลับ กลับมาทางเดิม
หยวนฉีจิงรอคอยเขาอยู่ตรงริมบ่อน้ำ
จิ๋งจิ่วถามเขาว่า “อาการบาดเจ็บหายดีแล้ว?”
หยวนฉีจิงไม่ได้สนใจเขา
ยอดคนขั้นทะลวงสวรรค์คนหนึ่ง ต่อให้ถูกหนานชวีลอบโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส ขอเพียงต้นไม้แห่งเต๋าไม่ล้มลง เก็บตัวบำเพ็ญเพียรสองปีก็สามารถรักษาอาการบาดเจ็บให้หายดีได้
สายตาของเขามองไปยังร่างกายของจิ๋งจิ่ว กล่าวว่า “ได้”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ข้าได้เสมอ”
หยวนฉีจิงส่งเสียงเหอะออกมา
จิ๋งจิ่วรู้ว่าอารมณ์ของเขาไม่ค่อยจะดีสักเท่าไร
ไม่ว่าผู้บำเพ็ญพรตคนไหนได้มาเห็นความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของจิ๋งจิ่วก็ต้องเกิดความรู้สึกพ่ายแพ้กัน
