นในฤดูใบไม้ผลิ ข่ายพลังชิงซานเปิดทำงานอย่างเต็มที่ ไม่ได้ ต่างอะไรกับการปิดสำนักเลย
หมู่ยอดเขาเงียบสงัดเป็นอย่างมาก แต่มันไม่เหมือนกับสุสาน เพราะว่าไม่มีความวังเวง ในส่วนที่ลึกที่สุดของความเงียบมีพลังสายหนึ่งกำลังสะสมพลังอย่างช้าๆ
……
……
ในฤดูร้อนหลังจากนั้นอีกสองปี จิ๋งจิ่วเดินออกมาจากถ้ำ
จากธรรมเนียมในการเก็บตัวของยอดเขาเสินม่อ ในเวลานี้เจ้าล่าเยวี่ย หยวนฉวี่และผิงหย่งเจียควรจะตื่นขึ้นมาแล้ว แต่ครั้งนี้เขาจะไปทำเรื่องบางอย่างด้วยตัวเอง จึงไม่ได้ทำให้พวกเรา รู้ตัว
เขาแผ่จิตจำแนกออกไปดูสถานการณ์บนยอดเขา ฝูงวานรมีวานรที่เกิดใหม่ขึ้นมาจำนวนหนึ่ง แล้วก็มีวานรที่ตายไปจำนวนหนึ่ง ม้าที่กินหญ้าอยู่ตรงเนินเขาตัวนั้นยังคงกระปรี้กระเป่าอยู่
แมวขาวนั่งง่วงอยู่ริมผา จักจั่นเหมันต์งีบหลับอยู่บนหัวของมัน ไข่มุกเม็ดโตเม็ดนั้นไม่รู้ว่ากลิ้งตกไปที่ไหนแล้ว
หยวนฉวี่ยังคงพยายามจะบรรลุสภาวะขั้นคเนจร สภาวะของผิงหย่งเจียต่ำต้อยกว่า แต่ในสถานการณ์ที่ไม่มีกระบี่ สภาวะของเขายังคงยกระดับขึ้นอย่างรวดเร็ว แสดงให้เห็นว่าพรสวรรค์ของเขา นั้นไม่เลวเลยจริงๆ
จิตจำแนกแห่งกระบี่ของเขาลอยเข้าไปในส่วนลึกของถ้ำ พบว่าพลังวิญญาณของเ
