มีใจแห่งเต๋า มีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญพรต แต่มันก็จะต้องมีเด็ก ส่วนหนึ่งที่เกิดมาเป็นคนธรรมดาอย่างแน่นอน เช่นนั้นลูกหลานที่ไม่สามารถบำเพ็ญพรตได้เหล่านั้นจะทำอย่างไร? หรือว่าฆ่าทิ้งทั้งหมด? การคาดคะเนอันนี้ทำให้นางรู้สึกหนาวเย็นขึ้นมา รู้สึ กไม่สบายเป็นอย่างยิ่ง
นั่นเป็นเรื่องที่สำนักวิถีมาร หรือกระทั่งนิกายเสวี่ยหมัวก็ยังไม่มีทางทำ
มิน่าทุกคนถึงอยากให้ไท่ผิงตาย
“เขาคิดว่านี่เป็นค่าตอบแทนที่สมควรจะแลกเพื่อการวิวัฒนาการ ถึงแม้ผู้บำเพ็ญพรตจะมาจากคนธรรมดา แต่พวกเขาก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่แตกต่างจากคนธรรมดาอย่างสิ้นเชิง”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ถ้าหากผู้บำเพ็ญพรตอยากจะเดินไปให้ไกลยิ่งขึ้น ก็ควรจะสลัดภาระและช่วงเวลาเก่าๆ ทิ้งไป”
เจ้าล่าเยวี่ยดึงขาทั้งสองข้างกลับมา นางนั่งกอดเข่าพลางกล่าวเสียงแผ่วเบาว่า “แต่ว่าโลกกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ ต่อให้โลกของผู้บำเพ็ญพรตจะแข็งแกร่งแค่ไหน ต่อให้ยึดแผ่นดินแปลกหน้า าเอาไว้ได้ แล้วมันจะความหมายอะไร? ในเมื่อไม่มีความหมาย เหตุ
