้อมอกของเจ้าล่าเยวี่ย หลับตาแสร้งทำเป็นอ่อนแอ ในใจครุ่นคิดว่าการดูแลเช่น นนี้เป็นสิ่งที่ข้าต้องเสี่ยงชีวิตแลกกลับมา เลิกฝันที่จะให้ข้าออกไปจากตรงนี้ได้เลย!
……
……
แสงดาวเต็มฟ้า
ยอดเขาที่สูงที่สุดยอดนั้น ขาวจนค่อนข้างแสบตา
เรือกระบี่ลำใหญ่ลอยอยู่ในท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ห่างออกไปสิบกว่าลี้ ถูกส่องสว่างจนมองเห็นได้อย่างชัดเจน
ที่นี่คือสถานที่ที่รกร้างที่สุดบนแผ่นดินเฉาเทียน ไม่ต้องกังวลว่าภาพเหตุการณ์นี้จะทำให้คนธรรมดาตกใจ
จิ๋งจิ่วยืนอยู่บนยอดเขา มองดูภาพนี้ นิ่งเงียบไม่พูดอะไร
เขาไม่ได้รู้สึกท้อแท้ผิดหวังจนเกิดความคิดที่จะออกไปจากชิงซาน
เรือกระบี่ของยอดเขาเสินม่อแยกตัวออกมากลุ่ม ก็เพราะว่าเขากับคนๆ หนึ่งมีเรื่องที่สำคัญอย่างมากต้องพูดคุยกัน
สายลมยามค่ำคืนพัดแผ่นเบา แสงดาวดูไม่เป็นระเบียบ หลิ่วฉือบินลงมายังข้างกายเขา
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เจ้ามาช้า”
หลิ่วฉือกล่าวว่า “เหตุใดข้าถึงบินช้า ท่านน่าจะรู้เหตุผลดี”
ระหว่างทางที่ออกมาจากเขาอวิ๋นเมิ่งเมื่อในอดีตก็เหมือนจะมีบทสนทนาทำนองนี้เกิดขึ้น
ไม่ว่าจะเป็นจิ๋งจิ่วหรือว่าหลิ่วฉือ สีหน้าล้วนแต่สงบนิ่งเยือกเย็
