เมฆหมอกสลายตัว ดวงอาทิตย์สาดแสงลงมายังชิงซาน ยอดเขาแต่ละยอดปรากฏตัวให้เห็นอย่างชัดเจน
ยอดเขาซั่งเต๋ออบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย
ซือโก่วมิได้หรี่ตาอีก มันเงยหน้าขึ้นมองดูแสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมา สายตาเองก็ดูอบอุ่นเป็นอย่างมาก
ในส่วนลึกของคุกกระบี่
เสียงตะโกนของนักพรตไท่หลูกลายเป็นเสียงพึมพำพูดกับตัวเองเบาๆ “หนึ่งหรือ? หรือว่านี่คือหนึ่ง?”
ภายในห้องขังที่โดดเดี่ยวห้องนั้น เสวี่ยจีนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ รับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของพลังในฟ้าดิน นิ่งเงียบไปครู่ ก่อนจะส่งเสียงอิ๋งออกมาเบาๆ
แสงสว่างบนยอดเขาเทียนกวงยังคงสว่างที่สุด แต่รูที่อยู่บนป้ายหินกลับยิ่งดูลึกและเยือกเย็น
หยวนกุยที่อยู่ด้านล่างป้ายหินค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา สายตาเยือกเย็นเหมือนกับรูรูนั้น
ฟางจิ่งเทียนมองดูรูที่อยู่บนป้ายหินรูนั้น กล่าวอย่างทอดถอนใจว่า “อาจารย์ ท่านคิดถูกจริงๆด้วย”
……
……
ตรงพื้นที่ที่เคยเป็นศาลเจ้าร้าง
เท้าของจิ๋งจิ่วออกห่างจากพื้น ตัวเขาลอยขึ้นมา
ในอดีตตอนที่อยู่ในคุกสะกดมาร หลังจากที่เขาฝึกวิชากระบี่เซียนแห่งยมโลกสำเร็จโดยมีจักรพรรดิแห่งหมิงคอยช่วยเหลือ ร่างกายของเขาก็ดูเบาขึ้นกว่าผู้บำเพ็ญพรตปกติทั่วไป แล้วก็
