และบันทึกของราชสำนัก จำนวนคนที่ตายอย่างไม่ปกติในช่วงเวลาหนึ่งร้อยปีนั้นมีอย่างน้อยมากกว่าสามร้อยล้านคน
พระสนมหูไม่มีความคิดอะไรต่อตัวเลขนี้ แต่ทันใดนั้นพลันรู้สึกหนาวเย็นขึ้นมา
“ในหนังสือประวัติศาสตร์ไม่มีบันทึกช่วงนี้ ในบันทึกของราชสำนักก็ถูกปิดเอาไว้”
ฮ่องเต้มองท้องฟ้าที่เริ่มกลายเป็นสีแดง คิดถึงช่วงเวลาเหล่านั้นขึ้นมา พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกเล็กน้อยว่า “โรคระบาด น้ำท่วม แผ่นดินไหว เพลิงสวรรค์….น่าจะเป็นสิ่งเหล่านี้”
พระสนมหูเข้าใจแล้วว่าฝ่าบาทมิใช่ต้องการจะบอกนางถึงเรื่องเหล่านี้ หากจะทรงต้องการใช้วิธีนี้หวนคิดถึงช่วงเวลาที่พระองค์ทรงไม่อยากจะคิดถึงเหล่านั้น
นางดึงมือเขาขึ้นมา เอาใบหน้าไซร้ไปบนมือของเขาเบาๆ พลางกล่าวเสียงแผ่วเบาว่า “นักพรตผู้นี้คิดจะทำอะไรกันแน่เพคะ?”
นั่นสิ นักพรตไท่ผิงคิดจะทำอะไรกันแน่?
ไม่ว่าจะเป็นโรคระบาดหรือว่าน้ำท่วม แผ่นดินไหวหรือว่าเพลิงสวรรค์ก็ล้วนแต่สังหารได้เพียงคนธรรมดา ยากจะทำอะไรผู้บำเพ็ญพรตได้
ฮ่องเต้กล่าวว่า “เขาอยากจะฆ่าคนธรรมดาทั้งหมด”
พระสนมหูตกตะลึง กล่าวถามว่า “อะไรนะเพคะ?”
ฮ่องเต้กล่าวว่า “เขาอยากจะสร้างโลกที่ไม่มีคนธรรมดา มีแต่เพียงผู้บำเพ็ญพรต”
พระสนมหู
