ู่ข้างกายนักพรตไท่ผิง ดูแล้วน่าจะเป็นเขาที่รับกระบี่นี้เอาไว้
นักพรตหลิ่วฉือก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มาถึงด้านหน้าสุดของหัวเรือ ลมทะเลพัดผ่านเส้นผมสีขาว พลิ้วไหวลอยล่อง แลดูคล้ายเซียน
เขามองดูเทพกระบี่ซีไห่พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ในอดีตตอนที่อยู่ลานเมฆเจ้าก็สังหารซีหวังซุนที่เป็นศิษย์น้องของตนเอง วันนี้เจ้ายังคิดจะใช้ลูกไม้เดิมอีกครั้ง สังหารคนปิดปาก?”
เทพกระบี่ซีไห่คิดในใจว่ามาถึงขั้นนี้แล้ว พูดเรื่องเหล่านี้ยังจะมีประโยชน์อะไร?
วันนี้มิใช่เป็นเขาที่สังหารไท่ผิงเพื่อจะล่อเอาผีที่อยู่ในชิงซานออกมา หากแต่เป็นไท่ผิงล่อชิงซานมาสังหารตนเอง
เขากล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “พวกเจ้าศิษย์อาจารย์แสดงละครฉากนี้ คิดหรือว่าจะหลอกคนทั่วทั้งใต้หล้าได้? ยิ่งไปกว่านั้นพวกเจ้าคิดจริงๆ หรือว่าพวกเจ้าจะเป็นฝ่ายได้เปรียบ?”
นักพรตหลิ่วฉือกล่าวว่า “หืม?”
เสียงหืมนี้มีความหมายค่อนข้างซับซ้อน แต่ความหมายส่วนใหญ่คือกำลังจะบอกว่าข้าไม่เข้าใจว่าเจ้ากำลังพูดอะไร
เรือบินของสำนักต่างๆ ได้ล้อมเกาะเซ่าหมิงเอาไว้ ไม่ว่าจะเป็นบนฟ้าหรือบนท้องทะเล ทุกที่ล้วนแต่เต็มไปด้วยลำแสงกระบี่และ ลำแสงของอาวุธวิเศษ
น้ำทะเลจับตัวเป็
