ข็งแกร่งอย่างมาก
เมื่อคิดได้ถึงจุดนี้ เหอเว่ยรู้สึกไร้เรี่ยวแรง เขาพาเหล่าลูกศิษย์บินไปรวมตัวกับผู้บำเพ็ญพรตของสำนักอื่นที่อยู่ไม่ไกล
“คารวะท่านเจ้าเรือน”
เหอเว่ยมาถึงตรงหน้าปู้ชิวเซียว ยกมือขึ้นคารวะ
เรือเมฆของสำนักจงโจวบินอยู่บนท้องฟ้าที่เหนือขึ้นไปใกล้กับดินแดนแห่งความว่างเปล่า ไม่ได้มีทีท่าว่าจะลงมาด้านล่าง
คนที่มีสถานะสูงสุดในที่นี้ย่อมต้องเป็นปู้ชิวเซียวที่เป็นเจ้าเรือนอี้เหมา
เหอเว่ยกล่าวอย่างทอดถอนใจว่า “ไม่ว่าเรื่องนั้นจะเป็นจริงหรือไม่ แต่การที่สำนักชิงซานโจมตีโดยไม่ถามเช่นนี้ มันออกจะไร้เหตุผลไปเสียหน่อย หรือพวกเราจะเอาแต่มองดูอยู่เฉยๆ อย ย่างนี้?”
ปู้ชิวเซียวมองไปยังส่วนลึกของทะเลตะวันตก ไม่ได้พูดอะไร
บนเรือความรู้ดุจมหานทีมีบัณฑิตของเรือนอี้เหมาอยู่หลายสิบคน บัณฑิตที่รูปร่างผอมดำคนหนึ่งเงยหน้าขึ้นมามองดูเหอเว่ย
ในเวลานี้เอง ผู้อาวุโสคนหนึ่งจากสำนักเป่ยซีพลันอุทานตกใจขึ้นมาว่า “เกาะนั่นใช่ศาลาคำนวณสวรรค์หรือเปล่า?”
……
……
บนทะเลที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ เรือกระบี่ของสำนักชิงซานลำหนึ่งลอยไปอยู่ตรงหน้าเกาะขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง
เกาะใหญ่เกาะ
