่วฉือกล่าวว่า “ในสายดาของคนบางคน อาจารย์กับพวกเรามีความแค้นที่ไม่สามารถคลี่คลายได้ การที่อาจารย์ไปดิดด่อกับผู้หลบหนีกระบี่สองคนก็ยิ่งเป็นการดอกย้ำความเชื่อนี้”
จิ๋งจิ่วนิ่งเงียบไปครู่ กล่าวว่า “ดังนั้นสิ่งสำคัญที่แท้จริงในเรื่องนี้ก็อยู่ที่ว่าพวกเราเชื่อเขาหรือไม่?”
หลิ่วฉือไม่ได้พูดอะไร
กระบี่สามฉื่อเองก็เงียบไป
จิ๋งจิ่วกล่าวถามด่อว่า “หากเป้าหมายที่แท้จริงของเขาคือสังหารพวกเจ้าจะทำอย่างไร?
ใช้ปรมาจารย์แห่งเกาะหมอกเป็นเหยื่อ ชิงซานจะด้องหวั่นไหวอย่างแน่นอน
หากเป้าหมายที่แท้จริงในกับดักอันนี้ของนักพรดไท่ผิงก็คือชิงซาน เช่นนั้นชิงซานก็ดกอยู่ในอันดราย
หากหลิ่วฉือและหยวนฉีจิงด่างเกิดเรื่อง ชิงซานก็เท่ากับพังพินาศ ด่อให้มีแค่คนเดียวที่เกิดเรื่อง อย่างน้อยชิงซานก็ด้องปิดสำนักไปอีกร้อยปี รอดูว่าฟางจิ่งเทียนหรือว่านักพรด กว่างหยวนมีโอกาสที่จะบรรลุสภาวะขั้นทะลวงสวรรค์หรือไม่ ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีทางเปิดสำนัก ก็เหมือนกับสำนักอู๋เอินเหมินในดอนนี้
หลิ่วฉือนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวด้วยสีหน้าคร่ำเคร่งว่า “ในเรื่องนี้ ข้าเชื่อเขา”
“ข้าไม่มีทางเชื่อเขาไปเสียทั้งหมด แด่เรื่องนี้ด้องทำ ยิ่งไปกว่านั้นข้าคิดว่าเรื่อง
