หมิงกั๋วซิ่งตกใจเป็นอย่างมาก รีบลุกขึ้นคารวะ
จิ๋งจิ่วพยักหน้าเดินผ่านไป กลายเป็นชุดสีขาวที่ลอยไปไกลบนทางเดินขึ้นเขา
เขาไม่ได้ขี่กระบี่ มิได้เป็นเพราะมารยาท แล้วก็มิได้เป็นเพราะการเปิดใช้งานข่ายพลังชิงซานมีความยุ่งยาก
เมื่อมีป้ายคำสั่งอยู่กับตัว ก็ไม่จำเป็นต้องครุ่นคิดเรื่องเหล่านี้
เพียงแต่เมื่อเทียบกับการขี่กระบี่แล้ว การเดินทางในระยะทางไม่ถึงหนึ่งร้อยลี้ เขาเคยชินกับการเดินมากกว่า
การเดินสามารถมองดูทิวทัศน์ สงบจิตใจ สามารถเอาเรื่องที่ซับซ้อนและยากที่จะคิดคำนวนให้ชัดเจนได้เหล่านั้นมาจัดเรียบเรียงภายในใจอีกรอบหนึ่ง
ผ่านไปไม่นานเท่าไหร่ เขาก็มาถึงศาลาหนานซง
ภายในป่าสนมีสวนเล็กๆ แอบซ่อนอยู่หลายสิบแห่ง ศิษย์นอกสำนักหนุ่มสาวเหล่านั้น บ้างก็กำลังฝึกออกหมัดอยู่ใต้ต้นสน บ้างก็นั่งสมาธิอยู่ริมธาร
เรื่องที่เขาและหลิ่วสือซุ่ยเรียนอยู่ที่นี่กลายเป็นเรื่องเมื่อสามสิบปีก่อนไปแล้ว รายละเอียดหลายๆ อย่างค่อยๆ ลืมเลือนไป อย่างเช่นเด็กหนุ่มแซ่เซวียที่น่าเบื่อผู้นั้นเป็นหลาน นของผู้อาวุโสคนไหนนะ? กลับกลายเป็นความทรงจำเมื่อแปดร้อยกว่าปีก่อนที่มีความชัดเจนมากกว่า จนกระทั่งถึงวันนี้เขายังจำตอนที่ถูกอาจารย์ปู่พาออกมาจาก
