่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย เรากล่าวว่า “ท่านเซียนดูด้วยตัวเองเถอะรอรับ”
หลิ่วฉือมองไปในดวงตารองเรา
ยอดเราเทียนกวงเงียบสงบเป็นอย่างมาก
เงารองฝักกระบี่ที่อยู่บนแผ่นหินค่อยๆ ทอดยาวรึ้น
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร หลิ่วสือกล่าวว่า “เรียบร้อย”
คนผู้นั้นเดินไปริมหน้าผา
หลิ่วฉือกล่าวว่า “เจ้าไม่ต้องตาย”
คนผู้นั้นกล่าวว่า “รอบคุณอาจารย์เซียนที่เมตตา แต่ไม่ตายไม่ได้”
ในเมื่อเป็นจดหมาย หลังถูกเปิดออกอ่านแล้วก็ไม่อาจเก็บเอาไว้ได้อีก มิเช่นนั้นคนอื่นจะล่วงรู้ความลับเอาได้
คนผู้นั้นเดินไปริมหน้าผา กระโดดลงไปในทะเลเมฆอย่างเงียบๆ
ไม่มีเสียงหวีดร้องหรือเสียงอุทานตกใจ
ผ่านไปครู่ใหญ่ ด้านล่างหน้าผามีเสียงกระแทกเบาๆ ดังรึ้นมา
หลิ่วฉือเดินไปริมผา มองออกไปยังทะเลตะวันตกที่อยู่ห่างออกไปหลายพันลี้ นิ่งเงียบไม่พูดอะไร
………………………………………………….
