โบกมือปล่อยเจตน์กระบี่แบกสวรรค์ออกมากลายเป็นข่ายพลังเล็กๆ ข่ายหนึ่ง ปิดกั้นเสียงและกลิ่นจากโลกภายนอกเอาไว้
หลิ่วสือซุ่ยถอนใจออกมาอีกครั้ง ในใจคิดว่าศิษย์น้องกู้ชิงนั้นยอดเยี่ยมกว่าตนนัก คุณชายมีเขาคอยรับใช้ดูแล ตนเองก็ไม่ต้องเป็นห่วงอีก สามารถตั้งใจเรียนหนังสืออยู่ที่เรือนอี้เหมาได้
นักเล่านิทานที่อยู่ด้านล่างกำลังเล่าถึงเรื่องราวหลังจากนั้นอีกหกปี กู้ชิงและเซี่ยงหว่านซูพาผู้บำเพ็ญพรตหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่งเดินทางเข้าไปในที่ราบหิมะ ใกล้จะพบเจอจิ๋งจิ่วและไป๋เจ่า ในเวลานั้นจัวหรูซุ่ยกำลังเก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่ภายในถ้ำบนยอดเขาเทียนกวง ไม่ทราบรายละเอียดของเรื่องราวนี้ จึงฟังอย่างออกรสออกชาติ ทันใดนั้นพบว่าเสียงพลันหายไป จึงอดรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาไม่ได้ เขากล่าวกับกู้ชิงว่า “ทำไมต้องมาตัดไปในช่วงเวลาที่สำคัญเช่นนี้ด้วย?”
กู้ชิงยิ้มๆ กล่าวถามว่า “เหตุใดคนธรรมดาถึงรู้เรื่องราวของอาจารย์?”
“สำหรับคนธรรมดาแล้ว ผู้บำเพ็ญพรตนั้นมิได้ต่างอะไรกับเซียน ดังนั้นย่อมต้องมีข่าวลือบางอย่างเล็ดรอดออกมาบ้าง”
กู้ชิงนั่งลงพลางกล่าวว่า “คนอย่างอาจารย์อาเล็ก ในโลกมนุษย์เกรงว่าคงจะมีชื่อเสียงโด่งดังกว่านักพรตไป๋เสียอีก”
การที่จิ๋ง
