นึ่ง พักอยู่ในตำหนักนี้แหละ ค่อนข้างปลอดภัย”
พระสนมหูได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจเล็กน้อย ในใจคิดว่าเขามิใช่ขันทีเสียหน่อย เหตุใดถึงไม่ทำเหมือนเมื่อก่อนนี้ที่ทุกวันเข้าวังมาสอนเหยาเอ๋อร์?
กู้ชิงเองก็รู้สึกไม่ค่อยสะดวกเช่นเดียวกัน ในขณะที่คิดจะพูดอะไรออกไป เขาพลันเข้าใจเจตนาของอาจารย์ องค์ชายจิ่งซินเป็น คนที่สำนักจงโจวเลือกเอาไว้ให้เป็นฮ่องเต้องค์ต่อไป ตอนนี้เมื่อเรือนอี้เหมาเป็นกลาง ความขัดแย้งอาจจะปะทุขึ้นมาได้ทุกเมื่อ หากเขายังอยู่นอกวัง ก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะถูกคนใช้ประโยชน์ หรือพูดอีกอย่างก็คือข่มขู่
จิ๋งจิ่วกล่าวกับกู้ชิงว่า “หลังจากนี้หนึ่งปี หากไม่มีพระราชโองการอะไรลงมา เจ้าก็รีบกลับชิงซานทันที”
ตอนนี้กู้ชิงอยู่ในสภาวะคเนจรระดับต้น ยังอยู่ในช่วงที่มีความมั่นคง ไม่จำเป็นต้องเก็บตัวบำเพ็ญเพียร แต่ถ้าหากปล่อยให้เป็นแบบนี้นานวันเข้า มันจะส่งผลเสียต่อการบำเพ็ญเพียรอย่างมาก
เมื่อกล่าวจบประโยคนี้ เขาก็เดินออกจากตำหนักไป
ตำหนักในเวลาค่ำคืนเงียบสงัด บรรยากาศค่อนข้างกระอักกระอ่วน
กู้ชิงหมุนตัวเดินออกไปด้านนอกตำหนัก ตะโกนเรียกขันทีคนหนึ่งให้จัดที่พักให้ตนเอง บอกว่ายิ่งไกลยิ่งดี
มือของพระสนมหูกำเสื้อเอาไ
