ผิวของคันฉ่องฟ้ากระจ่างมีลวดลาย แต่ว่าเล็กละเอียดอย่างมาก
บนนิ้วมือเองก็มีลายเส้น แต่ว่าเล็กละเอียดมากกว่า
ดังนั้นในตอนที่นิ้วมือค่อยๆ ลูบไปบนคันฉ่องฟ้ากระจ่างจึงไม่มีเสียงใดๆ
ห้องหนังสือเงียบสงัดเหมือนเวลาส่วนใหญ่ในช่วงเวลาหลายสิบปีที่ผ่านมา
เวลาค่อยๆ เดินไป จิ๋งจิ่วมองดูชาที่อยู่ในถ้วย ยังคงไม่พูดอะไร ไม่รู้ว่ากำลังคิดคำนวนความลับที่น่าตกตะลึ งอะไรอยู่
หลิ่วสือซุ่ยยิ่งตื่นเต้น รู้สึกกระหายเล็กน้อย จึงหยิบถ้วยชาขึ้นมา ดื่มชาที่เย็นแล้วไปจนหมด จากนั้นถึงจะพบว่า าตนเองได้ทำ พลาดไป
เขากำถ้วยชาเอาไว้แน่น ค่อยๆ หมุนตัว เดินไปตรงหน้าเตาอย่างเงียบๆ แล้วเริ่มต้มชา
ในระหว่างนี้ สายตาของจิ๋งจิ่วไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ แสดงให้เห็นว่าสิ่งที่เขากำลังมองอยู่นั้นมิใช่ชาที่อยู่ใน ถ้วย
น้ำภายในกาค่อยๆ เดือด ส่งเสียงดังสับสน
หลิ่วสือซุ่ยเอาถ้วยชาวางลงตรงหน้าเขา ไม่กล้ารบกวนอีก ก่อนจะถอยไปยืนอยู่ด้านข้าง
ยอดอ่อนของชาใหม่ภายในถ้วยชาค่อยๆ เบ่งบานออก แต่สีหน้าของจิ๋งจิ่วกลับไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนคลาย
บันทึกที่อยู่ในบันทึกประจำวันเหล่านั้น เรื่องราวที่ดูเหมือนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกันเหล่านั้น คำพูดที่ดูเป็นปกติเ เหล่านั้นคล้ายมี
