นดีอย่างแท้จริง”
หลิ่วสือซุ่ยนิ่งเงียบไม่พูดอะไร ในใจคิดว่าถ้าหากเขาเป็นคนดีจริงๆ เหตุใดบัณฑิตเหยียนถึงถูกบีบให้ต้องทรยศเรือนอี้เหมา ปิดบังชื่อแซ่แอบซ่อนตัวอยู่ในปู้เหล่าหลิน
จิ๋งจิ่วกล่าวต่อว่า “ดังนั้นเจ้าไม่ต้องกลัว ก็เหมือนกับที่ข้าเคยบอกเจ้าครั้งที่แล้ว แค่อย่าไปหาเรื่องก็พอ”
หลิ่วสือซุ่ยมองเขาอย่างระมัดระวัง ก่อนกล่าวว่า “เอ่อ… ความจริงข้าพอจะสืบเจออะไรบ้างแล้วขอรับ”
จิ๋งจิ่วมองดูเขาอย่างเงียบๆ สีหน้าไม่เปลี่ยน แต่ในใจกลับรู้สึกค่อนข้างเหนื่อยใจ
หลิ่วสือซุ่ยกับเจ้าล่าเยวี่ยเป็นสองคนแรกที่เขาพามาอยู่ข้างกายในชีวิตครั้งนี้ แล้วก็ยังเป็นคนที่ชอบหาเรื่องมากที่สุด เจ้าล่าเยวี่ยนั้นยังดีหน่อย ตอนนี้คล้ายเขาเข้าไปทุกที เก็บตัวอยู่แต่บนยอดเขาเสินม่อ แต่หลิ่วสือซุ่ยนับวันกลับยิ่งคล้ายศิษย์พี่ ไม่ว่าจะเจอสถานการณ์แบบไหนก็ล้วนแต่กระตือรือร้นที่จะเข้าไปข้องเกี่ยวด้วยอย่างไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อย นั่นมันเป็นความลับที่น่าอายของสำนักอื่น เจ้าจะไปสืบทำไม? ต่อให้บัณฑิตชราผู้นั้นจะมีบุญคุณต่อเจ้า…. เอาล่ะ สืบมาหน่อยก็ดีเหมือนกัน
“สืบเจออะไรบ้าง?” เขากล่าวถาม
หลิ่วสือซุ่ยกล่าวว่า “บัณฑิตเหยียนเป็นลูกศิษย์ของ
