ในดินแดนแห่งความว่างเปล่าไม่มีอากาศ ต่อให้กระบี่คมจักรวาลจะบินเร็วแค่ไหนก็ไม่มีลม แต่ชิงเอ๋อร์ยังคงรู้สึกหนาว อาจจะเป็นเพราะที่นี่ไม่มีเสียง วังเวงเหมือนดั่งสุสาน
นางรู้สึกค่อนข้างหวาดกลัว คิดอยากจะพูดอะไรเสียหน่อย แต่เมื่อมองดูภาพตรงหน้า สุดท้ายก็ได้แต่ต้องล้มเลิกความคิดไป
เสวี่ยจีนั่งอยู่ตรงด้านหน้าสุดของกระบี่ ผ้าห่มคลุมตัวเอาไว้ ดวงตาปิดสนิท ไม่รู้ว่ากำลังบำเพ็ญเพียรหรือว่ากำลังพักผ่อน
จิ๋งจิ่วมองดูแผ่นหลังของนาง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ในดวงตาไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ
ชิงเอ๋อร์มองดูใบหน้าด้านข้างของเขา ในใจครุ่นคิดว่าสำนักชิงซานช่างใจกล้าเสียจริง กระทั่งสิ่งมีชีวิตเหมือนอย่างเสวี่ยจีก็ยังกล้าพากลับไป
แต่นี่ดูไม่ใช่นิสัยของจิ๋งจิ่วเลย จากความเข้าใจที่นางมีต่อเขาเมื่อครั้งที่อยู่ในดินแดนแห่งความฝันของคันฉ่องฟ้ากระจ่าง เขาไม่มีทางที่จะเสี่ยงทำเรื่องแบบนี้ได้
คนธรรมดามีคำกล่าวที่ใช้นิยามสถานการณ์เช่นนี้ว่าเหมือนเอาหนังเสือจากเสือ เขาคิดอยากจะร่วมมือกับเสวี่ยจี หรือกระทั่งอยากจะกำราบนาง นี่เขาคิดจะทำอะไร? หรือจิ๋งจิ่วไม่กลัวว่าจะเกิดเรื่อง?
ถูกต้อง หากสำนักชิงซานสามารถกำราบนางได้ เช่นนั้นพวกเข
