ถูกเรียกมารวมตัวอย่างเร่งด่วนพลางกล่าวว่า “อย่าถามข้าว่าเพราะอะไร เพราะข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไปให้ทุกคนเก็บตัวอยู่ในถ้ำ หากไม่มีคำสั่งของข้า ไม่ว่าใครก็ห้ามออกมา”
บนยอดเขาซื่อเยวี่ยมีเสียงระฆังดังขึ้นมา ภายในตำหนักใหญ่ตรงด้านหน้ายอดเขาซีไหลมีป้ายคำสั่งผืนหนึ่งลอยขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นผู้อาวุโสหรือว่าศิษย์ธรรมดาก็ล้วนแต่ถูกเรียกมาประชุม จากนั้นก็เริ่มทำการเก็บตัวเหมือนอย่างยอดเขาชิงเหรง
บนเสาหินที่พาดผ่านระหว่างยอดเขาทั้งสองยอด ไอหมอกเปลี่ยนเป็นหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ เงาสีดำที่ปรากฏขึ้นลางๆ เงานั้นทอดตามองออกไป ส่งเสียงถอนใจที่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกสับสนเป็นอย่างยิ่ง ก่อนจะค่อยๆ ถอยเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของไอหมอก
สิ่งที่กระทั่งอินเฟิ่งซึ่งเป็นผู้พิทักษ์ของชิงซานก็ยังไม่อยากมอง ดูแล้วบนโลกนี้คงจะมีเพียงไม่กี่คนที่ยินดีที่จะมองมัน
บนยอดเขาเทียนกวงว่างเปล่าไร้ผู้คน หยวนกุยหลับตา ในใจคิดอย่างเงียบๆ ว่าข้าเป็นเพียงเต่าหิน ไม่มีชีวิต ไม่มีชีวิต เจ้าอย่าได้มามองข้า
บนยอดเขาเสินม่อไม่มีเสียงร้องของลิง ม้าที่กินหญ้าอยู่ตรงเชิงเขาก็ไม่รู้ว่าไปหลบอยู่ที่ไหน หลิวอาต้านอนฟุบอยู่บนขอบหน้า
