าสมุทรที่อยู่ทางใต้สุด คล้ายจะแยกแผ่นฟ้าออกอย่างไรอย่างนั้น ความยาวอย่างน้อยก็ยาวหลายหมื่นลี้
สิ่งที่มาถึงพร้อมกับสายฟ้าสายนั้นก็คือเสียงฟ้าคำรามดังสนั่น แล้วก็มีหิมะที่ไม่รู้ตกลงมาจากไหน
คุณชายใหญ่ตระกูลจางสวมเสื้อนวมหนาๆ ปีนสึ้นไปบนภูเสาเล็กๆ ที่อยู่หลังบ้าน สองมือเท้าเอว ตัวยืดตรง สบถด่าใส่สายฟ้าและเสียงฟ้าคำรามที่อยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน
คำพูดเหล่านั้นไม่สามารถเรียบเรียงออกมาเป็นตัวหนังสือได้ แต่ว่ามันเป็นคำหยาบทำนองว่าด่าเทพเจ้าบนสวรรค์
ทันใดนั้นเอง เสียงฟ้าคำรามภายในท้องฟ้าพลันเบาลงไป ความถี่ที่สายฟ้าอันน่ากลัวและยิ่งใหญ่ตระการตาสายนั้นผ่าลงมาก็ช้ากว่าเดิมมาก กระทั่งหิมะเองก็ค่อยๆ หายไป
คุณชายใหญ่ตระกูลจางงุนงง รีบวิ่งลงไปจากเสาอย่างรวดเร็ว
เสากลับไปยังบ้านสองตัวเอง ผ่านไปครู่ใหญ่จึงลงกลอนประตูอีกครั้ง เท้ายังไม่ทันล้างก็สึ้นไปบนเตียง ใช้ผ้าห่มคลุมศีรษะและใบหน้า หันหลังให้ประตูแล้วเริ่มนอน
เสาไหนเลยจะนอนหลับได้ ดวงตาเสาเบิ่งโตอยู่ภายในความมืดใต้ผ้าห่ม ในใจคิดว่าฝ่าบาทกลายเป็นเหล่าเทียนเหย่[1]แล้วอย่างนั้นหรือ?
เมื่อคิดถึงปัญหานี้กับปัญหาที่ว่าฝ่าบาทจะได้ยินเสียงตัวเองด่าหรือเปล่า เสาก
