ียใจที่เมื่อก่อนนี้เคยติฝีมือการทำอาหารของลูกสะใภ้
ส่วนคนที่นอนหลับอยู่เหล่านั้นก็เหมือนว่าไม่ต้องกินอาหาร เขาคิดว่าคนเหล่านี้น่าจะค่อยๆ ตื่นขึ้นมา จึงไม่กังวลอะไร ทุกวันก็ไปหยิบปลาเค็มมาจากบ้านนั้นตัวหนึ่ง เด็ดผักมาจากบ้านนี้กำหนึ่ง แต่ในช่วงกลางวันของวันนี้ ทั่วทั้งโลกพลันร้อนระอุขึ้นมา เวลานี้เป็นช่วงเวลาตอนเย็นแล้ว แต่ท้องฟ้ายามค่ำคืนกลับยังไม่มาเยือนเสียที นี่ทำให้เขารู้สึกทนไม่ไหว
เขาถือเอาท่อนไม้เดินออกมาจากในบ้าน ปีนขึ้นไปบนเขาลูกเล็ก จากนั้นทอดตามองออกไป เสื้อผ้าถูกเขาถอดออกจนหมด บนร่างกายที่ผอมแห้งเต็มไปด้วยเหงื่อ
ต้นไม้แห้งเหี่ยวจนใกล้จะตาย หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป เกรงว่าน้ำในแม่น้ำคงต้องเหือดแห้งไปจนหมด แล้วคนที่กำลังนอนหลับอยู่เหล่านั้นล่ะ? หรือพวกเขาจะตื่นขึ้นมาไม่ทัน นอนร้อนตายไปทั้งแบบนั้น?
คุณชายใหญ่ตระกูลจางเหลียวหน้ากลับไปดูบ้านของตัวเองที่อยู่ตรงตีนเขา คิดถึงหลานสาวที่น่ารัก ริมฝีปากที่แห้งผากค่อยๆ สั่นขึ้นมา กล่าวพึมพำว่า “ฝ่าบาท หากพระองค์ยังไม่รีบจัดการ พวกกระหม่อมคงต้องตายกันหมดแน่”
……
……
ภายในส่วนลึกของใจแห่งเต๋าของจิ๋งจิ่งพลันมีเสียงกระดิ่งดังขึ้นมา
กระดิ่งของเซ่อเ
