ดคนทางวิถีมาร
เรื่องที่เขาอยากทำมากที่สุดก็คือฆ่าจิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ย ดังนั้นเขาย่อมต้องมีความเข้าใจในเจตน์กระบี่ของชิงซานเป็นอย่างดี
เกาหยาพลันเดินออกมาจากในส่วนลึกของหุบเขา โค้งคารวะเขา แต่สุดท้ายก็ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา
หมิงหวังเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะยกมือบอกให้ทุกคนออกไป
เกาหยาเงยหน้าขึ้นมากล่าวทักท้วงว่า “สำนักจงโจวนั้นยังดีหน่อย เพราะถงเหยียนเป็นศิษย์ทรยศ แต่นี่กลับมีศิษย์ชิงซานเพิ่มขึ้นมาอีกคนหนึ่ง…ขอท่านประมุขโปรดไตร่ตรองด้วย”
ตอนนี้อิทธิพลของนิกายเสวียนอินค่อยๆ กล้าแข็ง โดยเฉพาะหลังจากที่ธงสุริยันถูกบูชายัญขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ก็ยิ่งทำให้คนแก่บางคนในนิกายหวนนึกถึงความรู้สึกเมื่อในอดีต แต่ถ้าหากไปล่วงเกินชิงซานและจงโจวซึ่งเป็นสองผู้นำของฝ่ายธรรมะพร้อมกัน…เช่นนั้นมันก็เท่ากับการรนหาที่ตาย
หมิงหวังกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ในเมื่อเป็นศิษย์ชิงซาน อย่างนั้นก็ยิ่งต้องฆ่า ไม่ว่าใครก็อย่าได้คิดห้ามข้า”
เกาหยาสีหน้าดูแย่ขึ้นมา เขากล่าวเสียงเบาๆ ว่า “ท่านประมุข ท่านยังกลับมาวิหารได้ไม่นาน มีบางเรื่องที่ท่านอาจจะยังไม่รู้ เมื่อสามร้อยปีก่อน ท่านปรมาจารย์….”
เสียงหวึ่งดังขึ้น คลื่นความ
