่ง
ห่างออกไปสิบกว่าลี้เป็นตำแหน่งที่ลำธารลาวาแยกออกเป็นสองสาย สายหนึ่งไหลไปด้านบน อีกสายหนึ่งไหลไปด้านล่าง
ไหลตามและไหลทวน ตัวลำธารจะเป็นคนเลือกเอง
นี่คือการไหลตามกระแสลำธารไปเรื่อยๆ โดยไม่สนใจอะไร หรือเป็นการปล่อยไปตามโชคชะตาอย่างที่วัดกั่วเฉิงชอบพูดกัน หรือว่าเป็นความขี้เกียจ?
กระทั่งตัวจิ๋งจิ่วเอ็งก็อาจจะไม่มีคำตอบ เขาได้แต่รับรู้อย่างชัดเจนว่ายิ่งไหลตามลาวาไปไกลเรื่อยๆ อุณหภูมิรอบตัวก็ยิ่งสูงขึ้น มือขวาของเขาอ่อนนุ่มลง และนี่ก็คือสิ่งที่เขาต้องการ
เขาไหลตามลำธารลาวาไปเป็นเวลานาน ในวันหนึ่งจู่ๆ ก็ไปชนเข้ากับอะไรบางอย่าง จึงลืมตาขึ้นมา พบว่าสิ่งที่ขวางทางอยู่คือกำแพงแถบหนึ่ง
กำแพงแถบนี้โปร่งใส
ลำธารลาวาเมื่อเจอกับกำแพงนี้ก็ไม่สามารถไหลต่อไปข้างหน้าได้ พวกมันไหลย้อนกลับ เกิดเป็นน้ำวนเล็กๆ จำนวนนับไม่ถ้วน เปลวไฟจำนวนมากปะทุขึ้นมา ดูคล้ายเตาไฟนับพัน
หากกลับไปบนพื้นดิน ก็จะมองเห็นแต่เพียงท้องฟ้า มองไม่เห็นกำแพง ดังนั้นที่นี่คือใต้ดิน
จิ๋งจิ่วเดินสองมือไพล่หลังไปตรงหน้ากำแพงที่โปร่งใส ทอดตามองออกไป
กำแพงแถบนี้สูงเป็นอย่างมาก ไม่รู้ว่าสูงกี่ลี้ มองไม่เห็นปลายอีกด้านหนึ่งของกำแพง
