้ร่วงถึงจะกลายเป็นฝุ่นผง
แต่โครงกระดูกของปีศาจยักษ์ที่อยู่บนทุ่งกว้างเหล่านี้กลับพังถล่มลงมาทันทีที่สัมผัส
เวลาหลายหมื่นปีเคยผ่านมาที่นี่ มันได้แสดงพลังของมันออกมาในที่ที่เรามองไม่เห็น
พลังอันยิ่งใหญ่ของเวลาคือกระบี่ที่คมที่สุดในโลกนี้
จิ๋งจิ่วยืนอยู่หน้าโครงกระดูกยักษ์หลายร้อยโครง นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเดินจากไป
ในตอนที่เดินจากไป ไม่รู้ว่าเขาตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจ เสื้อผ้าของเขาได้ปลิวขึ้นมาเบาๆ ทำให้เกิดสายลมแผ่วเบาสายหนึ่ง
โครงกระดูกยักษ์จำนวนหลายร้อยโครงค่อยๆ พังถล่มลงมา อีกสักหลายปีหลังจากนี้มันก็จะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับทุ่งกว้างสีดำแห่งนี้
จิ๋งจิ่วมิได้เหลียวหน้ากลับไปมอง เขาเดินกลับไปยังโถงถ้ำที่เหมือนอยู่ในแสงอาทิตย์ยามเย็น นั่งลงตรงริมลำธารลาวา
ลาวาที่อยู่ในลำธารปะทุขึ้นมา ไหลเชี่ยวกราก เหมือนน้ำพุกลับหัว คล้ายผู้คนที่กระโดดโลดเต้นด้วยความสุข
เสียงโครมครามดังไม่ขาดสาย
ลำธารไหลไปเบื้องหน้า
ไหลไปไม่ย้อนกลับ
ควรรู้ค่าวันและคืน
แต่ถ้าหากมีวันเวลาอันยาวนาน ไยต้องรู้ค่า
จิ๋งจิ่วครุ่นคิดอย่างเงียบๆ
………………………………………
