จิ๋งจิ่วมั่นใจแล้วว่าเซียนไป๋เริ่นเป็นคนเล่นงานเขาจนตกลงมายังโลกมนุษย์ ข่ายพลังหมอกควันจางหายเองก็ต้องถูกศิษย์พี่วางกลอุบายอะไรกับมันเอาไว้อย่างแน่นอน เพียงแต่กลอุบายนี้ทำเอาไว้ตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน อย่างเช่นเมื่อสี่ร้อยปีก่อน สิ่งที่น่าเสียดายก็คือเขาไม่สามารถสังหารศิษย์พี่ในวัดกั่วเฉิงได้ หากในตอนนั้นเขาไม่สลบไป เขาจะต้องบอกฮ่องเต้ว่าไม่ต้องสนใจตนเอง ให้ไปสังหารศิษย์พี่ก่อนค่อยว่ากันอย่างแน่นอน
ต่อให้เป็นเรื่องที่ลับแค่ไหนก็ไม่มีทางปิดบังทุกคนบนโลกได้ หากให้สำนักฝ่ายธรรมะอย่างเรือนอี้เหมารู้ว่าศิษย์พี่หนีไปแล้ว จะต้องเกิดสงครามขึ้นอย่างแน่นอน อย่างน้อยสำนักจงโจวจะต้องฉวยโอกาสก่อเรื่องอย่างแน่นอน ในอดีตศิษย์พี่ได้ทำให้เกิดเหตุการณ์นองเลือดบนแผ่นดินเฉาเทียนตั้งมากมายขนาดนั้น ไม่มีใครสามารถลืมได้
ตอนนี้พายุความวุ่นวายกำลังมาเยือนอีกครั้ง
หากเป็นแต่ก่อน จิ๋งจิ่วไม่มีทางกังวลใจ แต่ตอนนี้สภาวะของเขาอ่อนแอเกินไป
เขามองดูมือขวาของตัวเอง นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่
มือขวาของเขาบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง คล้ายกับต้นเหมยในกระถางที่ถูกเชือกมัดเอาไว้
หากเป็นดอกเหมยจริงๆ บางทีอาจจะหาความงดงามที่ดูแตกต่างออ
