เมื่อเห็นภาพนี้ อินซานไม่พูดอะไรอีก หากแต่หมุนตัวกลับไป สองมือไพล่หลัง เริ่มตั้งใจบิน
เจ้าล่าเยวี่ยยืนอยู่บนกระบี่มิคำนึง ด้านหนึ่งก็พยายามบรรลุสภาวะ อีกด้านหนึ่งก็ไล่ตาม
บนท้องฟ้ามิได้มีคนของตระกูลไป๋อย่างที่ว่าเลย
ภายใต้อานุภาพอันน่ากลัวของข่ายพลังกระบี่ชิงซาน สำนักจงโจวได้รับตัวฉีหลินถอยกลับไปทางเหนือตั้งนานแล้ว ไหนเลยยังจะกล้ารั้งรออยู่ที่นี่อีก
บนฟ้าดินมีเพียงลำแสงกระบี่สีแดงและเงาของนกยักษ์สายหนึ่ง
ลำแสงกระบี่และเงานกบินอยู่ในป่า
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร
เจ้าล่าเยวี่ยยังคงบรรลุสภาวะไม่สำเร็จ กลับกลายเป็นว่าอาการบาดเจ็บจากการถูกปราณกระบี่กลืนกินยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ใบหน้าของนางยิ่งขาวซีด สายตายิ่งดูเลือนลาง แต่ความเร็วในการขี่กระบี่กลับมิได้ลดลงเลย
ไม่รู้จริงๆ ว่าตัวนางที่อยู่ในสภาวะขั้นคเนจรระดับต้นนั้นทำแบบนี้ได้อย่างไร
ถึงแม้เมื่อก่อนนางจะเคยนั่งอยู่บนยอดเขากระบี่มาเป็นเวลาหลายปี ถึงแม้นางจะเป็นร่างกระบี่ไร้ลักษณ์หลังกำเนิด แต่นางจะแบกรับความเจ็บปวดเช่นนี้ได้อย่างไร
หากเปลี่ยนเป็นตัวนางในเวลาปกติ เวลานี้นางก็น่าจะยอมแพ้ไปแล้ว
ความกล้าและความมุ่งมั่นมิได้หมายความว่าจะเอาแ
