วเดินออกมาจากในห้องพักด้านหลังสวนจิ้งหยวน
เมื่อมาถึงสวน จิ๋งจิ่วมองดูฉีหลิงพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เจ้ามาหาข้ามีธุระอะไร
เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ ทุกคนที่อยู่ในสวนจิ้งหยวนต่างตกตะลึง
คำพูดและการกระทำของฉีหลิงหยาบกระด้างเป็นที่สุด แต่ต่อให้ในใจจะรู้สึกโกรธอย่างไรก็ไม่กล้าแสดงอาการตำหนิแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นยังแสดงความเคารพนอบน้อมออกมาเป็นอย่างมากด้วย กระทั่งซีอี้อวิ๋นที่ได้รับบาดเจ็บเองก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน เพราะอีกฝ่ายคือฉีหลิน!
ต่อให้จัวหรูซุ่ยจะแสดงความไม่เคารพออกมาแค่ไหน เขาก็ทำได้เพียงจ้องมองลงไปที่พื้น ไหนเลยจะกล้ามองตาอีกฝ่าย?
แต่จิ๋งจิ่วกลับกล้าที่จะสบตาอีกฝ่ายตรงๆ ยิ่งไปกว่านั้นยังสงบเยือกเย็นถึงเพียงนี้ หรือเจ้ายังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคือใคร?
แต่ฉีหลิงกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไร เพราะเขาคิดว่าหากการคาดเดาของนักพรตไป๋ไม่ผิดล่ะก็ จิ๋งจิ่วก็ควรจะเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว
เขามองดวงตาของจิ๋งจิ่ว กล่าวด้วยสีหน้าเฉยชาว่า “ข้ามา…ก็เพื่อจะถามเจ้าเรื่องหนึ่ง ถ้าเจ้าตอบได้ไม่ดี ข้าจะฆ่าเจ้าซะ”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ว่ามา”
ในดวงตาของฉีหลิงเผยให้เห็นแววตาเจ็บปวดและดุร้าย เขากล่าวตะคอกเสียงดังว่า “ทำไมเจ้าต้อง
