ลวเพลิงที่งดงามในดวงตาของเขา
……
……
จิ๋งจิ่วลืมตาขึ้นมา นิ่งเงียบไปครู่
พลังเซียนที่อยู่ในยันต์เซียนวัฒนะและเศษพลังเซียนที่หลงเหลืออยู่ในศพคือพลังแบบเดียวกัน
เช่นนี้ก็สามารถมั่นใจได้แล้วว่าผู้ที่ลอบโจมตีเขาก็คือเซียนไป๋เริ่นแห่งสำนักจงโจว หรือก็คือผู้ที่โลกแห่งการบำเพ็ญพรตแห่งแผ่นดินเฉาเทียนในปัจจุบันเรียกว่าบรรพจารย์ไป๋
เขาลุกขึ้นยืน มองดูคนที่อยู่บนเตียงหินพลางกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “เรียกนางว่าบรรพจารย์ออกจะดูพิกลอยู่นะ”
ในอดีตนักพรตไท่ผิงไปเรียนวิธีทำหม้อไฟมาจากอี้โจว ส่วนตัวเขากินแล้วแต่กลับไม่ยอมเรียนรู้ว่าทำอย่างไร เพียงแค่เรียนภาษาอี้โจวมาเล็กน้อยเท่านั้น
คิดไม่ถึงว่าในที่สุดวันนี้จะได้ใช้
……
……
ในหมู่บ้านยังคงมีหิมะตกลงมา เพียงแต่ยังมิได้ทับถมเป็นกอง เด็กๆ ในหมู่บ้านก็มิได้ชอบเล่นหิมะเหมือนเด็กที่อยู่ในเมือง ดังนั้นริมบ่อน้ำจึงไม่มีคน
เจ้าล่าเยวี่ยกอดแมวขาวไว้แน่น ยืนอยู่ในพายุหิมะมองดูถนนที่อยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้านเส้นนั้น ไม่แม้แต่จะกะพริบตา
จนกระทั่งร่างของจิ๋งจิ่วปรากฎขึ้น ร่างกายที่แข็งเกร็งของนางถึงผ่อนคลายลง แมวเขาเองก็รู้สึกตัวเบาขึ้นเล็กน้อย
จิ๋งจิ่วเดินเข้ามาหาน
