ดวงตาที่เหมือนจานหยกในเงามืดนั้นก็คือสัตว์เทพของสำนักจงโจว กิเลนฉีหลิน
เมื่อได้ยินคำพูดของนักพรตไป๋ สายตาของกิเลนฉีหลินก็ยิ่งเย็นยะเยือก จิตสังหารรุนแรงคล้ายจับต้องได้จริง เห็นได้ชัดว่าต้องการสังหารจิ๋งจิ่ว
“ยันต์เซียนไม่อาจถูกหลอมละลายได้ เจ้าไม่ต้องลงมือ”
นักพรตไป๋กล่าวอย่างเฉยชา “เจ้ากับข้าทำเป็นไม่รู้เรื่องนี้ก็แล้วกัน”
“ดวงจิตคันฉ่องมีปัญหา จะเรียกออกมาถามหน่อยไหม?” ฉีหลินพูดผ่านทางจิต
“จะกลายเป็นปีศาจแล้ว ไยต้องถามอีก?”
นักพรตไป๋ยื่นมือไปคว้าจับบางสิ่งในท้องฟ้ายามค่ำคืน
ของสิ่งนั้นก็คือคันฉ่องฟ้ากระจ่าง เพียงแต่ไม่รู้ว่านางใช้วิธีอะไรถึงทำให้มันหดเล็กลงจนกลายเป็นจานวงกลมเล็กๆ ใบหนึ่ง สามารถถือเอาไว้ในมือได้
พลังที่เย็นยะเยือกจำนวนนับไม่ถ้วนไหลออกมาจากนิ้วมือของนักพรตไป๋ ผิวของคันฉ่องฟ้ากระจ่างค่อยๆ จับตัวเป็นน้ำแข็ง
น้ำแข็งลี้ลับนี้ดูเหมือนจะบาง แต่ความจริงแล้วกลับแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก ต่อให้เป็นกระบี่เซียนก็ยากที่จะทำลายได้
นางโบกมือ ฝังคันฉ่องฟ้ากระจ่างที่ถูกน้ำแข็งปิดผนึกลงไปในเส้นปราณแผ่นดินที่อยู่ในส่วนลึกใต้ดินของเขาอวิ๋นเมิ่ง
หลังจากนี้อีกหลายร้อยปี เมื่อดวงจิตคันฉ่องสูญสลายไป ดินแดน
