จากนั้นค่อยๆ ลอยขึ้น กลายเป็นเส้นที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
สายตาของหลิ่วฉือสงบนิ่ง แต่กลับมีสมาธิ คล้ายบึงน้ำที่ชั่วชีวิตนี้ไม่มีลมพัดผ่าน
จิ๋งจิ่วรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร จึงเลิกคิ้วเล็กน้อย แต่มิได้ปฏิเสธ
เจตน์กระบี่จำนวนนับไม่ถ้วนตกลงไปบนมือซ้ายของเขา ห่อหุ้มเป็นชั้นๆ เอาไว้อย่างแน่นหนา คล้ายกับถุงมือที่มองไม่เห็น
ต่อให้เป็นพลังเซียนที่เล็กละเอียดแค่ไหนก็ไม่สามารถเล็ดรอดออกมาจากซอกนิ้วมือของจิ๋งจิ่วได้ ต่อให้เป็นสัตว์เทพที่มีความไวต่อพลังเซียนแค่ไหนก็ไม่มีทางได้กลิ่น
นี่คือเพลงกระบี่แบกสวรรค์ของเจ้าสำนักชิงซาน แล้วก็เป็นข่ายพลังในระดับสูงสุดของแผ่นดินเฉาเทียน มองไม่เห็น แต่กลับมีอยู่จริง
จิ๋งจิ่วยอมรับว่าไม่ว่าจะเป็นตัวเขาหรือว่าศิษย์พี่ก็ล้วนแต่ใช้เพลงกระบี่แบกสวรรค์ได้ไม่ดีเท่าหลิ่วฉือ พรสวรรค์ของกู้ชิงขาดอีกนิดหน่อย ได้แต่ต้องดูว่ามีวิธีอื่นหรือไม่
เขาถามว่า “เรื่องชิงกระถางสัมฤทธิ์ไม่ตรงตามกฎแก้ไขแล้วหรือ?”
หลิ่วฉือกล่าวว่า “ไม่อย่างนั้นข้าจะมาที่นี่ทำไม? เพราะรู้อยู่แล้วว่าท่านไม่เคยเดินบนเส้นทางปกติ”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ในเมื่อสำนักจงโจวเอายันต์เซียนออกมาด้วยความคิดเช่นนี้ พวกเขาย่อ
