กร้างและมืดมิด ภายในใจนางเกิดความรู้สึกโศกเศร้าขึ้นมา
ตามหลักแล้ว ที่นี่ควรจะเป็นโลกของนาง แต่นางเองก็ไม่มีวิธีที่จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งเช่นเดียวกัน ก็เหมือนอย่างการเปิดและการปิดดินแดนแห่งความฝันทุกครั้งที่ผ่านมาในช่วงเวลาหลายหมื่นปี นางทำได้เพียงแบกรับการหมุนเวียนเป็นวัฏจักรเหล่านี้อย่างเงียบๆ —- คันฉ่องฟ้ากระจ่างเป็นของวิเศษของเขาอวิ๋นเมิ่ง จำเป็นต้องเชื่อฟังเจตน์จำนงของผู้เป็นนาย
นอกจากความโศกเศร้าแล้ว ภายในใจของนางยังมีความระแวงและความไม่สบายใจ เพราะนักพรตไป๋ได้เอาพระอาทิตย์ออกไปแล้ว แต่กลับไม่ยอมเรียกนางออกไปถามคำถาม
—- จิ๋งจิ่วสามารถเอายันต์เซียนไปได้ ย่อมต้องเป็นเพราะมีนางคอยช่วยเหลืออย่างแน่นอน ไม่มีทางที่นักพรตจะไม่สังเกตเห็นสิ่งเหล่านี้
เมื่อคิดถึงว่าจิ๋งจิ่วพอได้ยันต์เซียนก็จากไปโดยไม่ร่ำลาอะไรสักคำ ชิงเหนี่ยวก็รู้สึกโมโหขึ้นมา ในใจครุ่นคิดว่าช่างเป็นผู้ชายที่ไร้ความรู้สึกเสียจริง
ถงเหยียนเทียบไม่ติดเลย
เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านี้ นางก็พบว่าตนเองได้บินมาถึงพระราชวังแคว้นฉู่ จากนั้นบินลงไปเกาะบนชายหลังคา
นางเคยเห็นภาพเหตุการณ์มากมายจากที่นี่ อย่างเช่นองค์หญิงน้อยแห่งแคว้นฉินซบลงไปในอ้อมอก
