ู่ในโลกนี้ก็ยังมีชีวิตอยู่ สักวันจะตื่นขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นก็คือกระบวนการนี้ไม่จำเป็นต้องอาศัยยันต์เซียน ไม่จำเป็นต้องมีพลังเซียน ไม่จำเป็นต้องมีวิชาของนักพรต อาศัยเพียงแค่โลกนี้และตัวผู้คนที่มีชีวิตอยู่ในโลกใบนี้เท่านั้น
นกชิงเหนี่ยวบินขึ้นไปอีกครั้ง ฉวัดเฉวียนไปมาราวสายฟ้า ส่องสว่างไปทั่วทั้งท้องฟ้ายามค่ำคืนและทั่วทุกมุมบนโลก อบอวลไปด้วยกลิ่นแห่งความสุข
สายฟ้าแลบผ่านไป ส่องสว่างต้นเกาลัดที่อยู่บนเนินแห่งหนึ่ง แล้วก็คนที่อยู่ใต้ต้นเกาลัด
……
……
จิ๋งจิ่วไม่ได้กล่าวอะไรอีก เขากลับไปยังแท่นชมการประลองของสำนักชิงซาน
ไป๋เจ่ารู้สึกแปลกๆ มิได้เป็นเพราะว่าเขาไม่ได้เข้ามาพูดคุยกับตนเอง หากแต่เป็นเพราะนางพบว่าจิ๋งจิ่วดูคล้ายจะสงบเยือกเย็น แต่ความจริงกลับค่อนข้างตึงเครียด
ตอนที่เจออันตรายอยู่ในที่ราบหิมะ จิ๋งจิ่วยังมิได้วิตกกังวลถึงขนาดนี้เลย หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับยันต์เซียน?
ถงเหยียนเดินมาตรงหน้านาง ใช้สายตาบอกนาง นางจึงได้สติขึ้นมา ก่อนจะมองไปทางเหล่าผู้แสวงมรรคาที่อยู่ตรงหน้าแล้วกล่าวทักทายอย่างสงบนิ่ง
ผู้แสวงมรรคาที่อยู่ที่นี่ในเวลานี้ล้วนแต่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกของคันฉ่องฟ้ากระจ่างมาเป
